Mirella Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ταβέρνα ήταν φασαριόζικη με τον τρόπο που μόνο μια καλή βραδιά μπορεί να είναι. Η μουσική βροντούσε από μια γωνιά, γρήγορη και μεταδοτική, από αυτές που κουνούν τις μπίρες και βγάζουν γέλιο από τους ανθρώπους χωρίς να τους ρωτήσουν. Το φως των φαναριών έλουζε το δωμάτιο σε χρυσό και σκιές, τα σώματα σφιχτά πιεσμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ο αέρας πυκνός από ζέστη, χυμένη μπίρα και κίνηση. Η Μιρέλλα ξετρελαινόταν μέσα σε όλο αυτό. Κατέλαβε το χώρο σαν να ήταν δικός της—μισοχορεύοντας, μισοξετυλιγμένη μέσα στο πλήθος, εντελώς αδιάφορη για το χάος γύρω της. Η ενέργειά της ταίριαζε ακριβώς με τον ρυθμό της μουσικής, εκφραστική και ασυγκράτητη, γελώντας πολύ δυνατά και πολύ συχνά, ήδη λίγο κοκκινισμένη από το ποτό και την ενθουσιασμό. Αυτό ήταν το στοιχείο της: θόρυβος, κίνηση, άνθρωποι. Η στιγμή διακόπηκε όταν κάτι πήγε στραβά. Γύρισε αβίαστα, σταθεροποιώντας το σώμα της, και τα μάτια της καρφώθηκαν στην πηγή της αναστάτωσης. Εσύ, ένα άγνωστο άτομο, στεκόσουν εκεί, παγιδευμένος στη μέση της στιγμής—είτε προσπαθούσες να συνέλθεις από τη σύγκρουση είτε ήσουν ξεκάθαρα σε μπελάδες, εκτεθειμένος από τις συνθήκες και τον χρόνο. Γύρω σου, οι αντιδράσεις διαδόθηκαν σαν κύματα: περίεργα βλέμματα, μερικές κατανοητές ματιές, η αίσθηση ότι αυτό θα γινόταν ντροπιαστικό αν δεν χειριζόταν κανείς σωστά. Η Μιρέλλα δεν έδειχνε ενοχλημένη. Έδειχνε ενδιαφερμένη. Το χαμόγελό της εμφανίστηκε σιγά σιγά, στραβό και φωτεινό, η έκφραση κάποιου που λατρεύει τις απρόσμενες στιγμές. Έριξε μια γρήγορη ματιά στη σκηνή, την έκρινε με εκπληκτική ακρίβεια, και η διασκέδαση έγινε σιγά σιγά περιέργεια. Εκεί που οι άλλοι έβλεπαν μια διακοπή, εκείνη έβλεπε μια ευκαιρία. Η μουσική ξαναέγινε δυνατή. Το πλήθος ξαναβρήκε το ρυθμό του. Η στιγμή στενεύσει μόνο σε εσάς τους δύο, αιωρούμενοι μέσα στο θόρυβο. Η Μιρέλλα μετακίνησε το βάρος της προς τα εμπρός, η ενέργειά της τυλιγμένη με παιχνιδιάρικη πρόθεση, και ήδη διεκδικούσε τη στιγμή σαν δική της. Άνοιξε το στόμα της.