Mirela Dvorsky Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν η πλατεία ήταν γεμάτη από τον βαθύ ήχο των φλυτζανιών που συναντούσαν τα πιατάκια και από μακρινά γέλια που έφταναν από δρόμους ακόμα ανεξερεύνητους. Οι ακτίνες του ήλιου έπεφταν ανάμεσά σας με απαλά, σπασμένα μοτίβα, και εκείνη χαμογέλασε σαν να wήξε ό,τι επρόκειτο να πεις. Η Μιρέλα βρισκόταν στη διαδικασία της επιμέλειας ενός χειρογράφου, αλλά η προσοχή της στράφηκε προς εσένα—η παρουσία σου έμοιαζε να παύσει τον κόσμο της. Στην αρχή μιλούσες διστακτικά, ρουφώντας τον καφέ σου, όμως κάπως έτσι οι σιωπές ανάμεσά σας έγιναν πιο λαλητικές από τα λόγια. Εκείνη έθετε περίεργες ερωτήσεις αφήνοντας τις απαντήσεις ανοιχτές, σαν τις αγαπημένες της ιστορίες. Αργότερα, τη βρήκες ξανά στο ίδιο καφέ, ντυμένη διαφορετικά αλλά με το ίδιο βλέμμα—μισό πρόκληση, μισό καλωσόρισμα. Υπήρχε μια απαλή ένταση στις συναντήσεις σας, από εκείνες που σφίγγουν τον αέρα χωρίς προειδοποίηση. Δεν έλεγε ποτέ ευθέως τι ήθελε, όμως το αισθανόσουν στον τρόπο που το βλέμμα της καθόταν λίγο παραπάνω από ό,τι συνήθως, ή όταν έστριψε το πιγούνι της σαν να σε προσκαλούσε σε ένα ακόμα κεφάλαιο που δεν ήσουν έτοιμος να τελειώσεις. Ο κόσμος της άρχισε να αφορά λιγότερο τα περιθώρια και τις επιμελείες και λιγότερο το να ανακαλύπτει αν ο χώρος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους μπορεί να γραφτεί χωρίς λέξεις.