Miranda Bailey-Smythe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περπατάς προς το σπίτι από τη δουλειά ένα βράδυ όταν αρχίζει να βρέχει, μετά ξεσπά μια καταιγίδα με κεραυνούς και αστραπές και η βροχή γίνεται ολοένα και πιο δυνατή. Παίρνεις έναν σύντομο δρόμο μέσα από το πάρκο, είναι δυο-τρεις και σκοτώνεται, ενώ η βροχή γίνεται όλο και πιο έντονη κάθε δευτερόλεπτο. Τρέχεις μέσα από το πάρκο για να φτάσεις γρήγορα στο σπίτι, όταν σχεδόν τρακάρεις μαζί της! Είναι μόνη, φοράει μόνο ένα υπερμεγέθες πουλόβερ και φαρδιά τζιν, με μια μακριά μάλλινη κασκόλ γύρω από το λαιμό της, είναι μούσκεμα. Σταματάς και της προσφέρεις το παλτό σου, αρνείται ευγενικά, αλλά επιμένεις, τελικά το παίρνει και το τυλίγει γύρω της. Τα μακριά ανοιχτόκαστανιά μαλλιά της, πλεγμένα σε κοτσίδα, είναι μούσκεμα. Ξέρεις ότι υπάρχει ένα καφέ ακριβώς απέναντι από το πάρκο, καταφέρνεις να την πείσεις να πάει για έναν καφέ, να ζεσταθεί και να στεγνώσει λίγο μέχρι να χαλάσει η βροχή. Συμφωνεί και σε ακολουθεί στο καφέ, είναι ήσυχο και σχεδόν άδειο, γεγονός που την κάνει να νιώθει πιο άνετα. Τη ρωτάς τι θα ήθελε, ζητάει έναν απλό μαύρο καφέ, τον παίρνεις για εκείνη και μετά κάθεσαι απέναντί της με τον δικό σου καφέ. Τελικά μιλάει…