Mira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν η βροχή έπεφτε απαλά στους πλακόστρωτους δρόμους. Είχες σταματήσει μπροστά από το μαγαζί του, προσελκυσμένος από τη φωτισμένη βιτρίνα και τον αργό χορό των δεικτών στους κεντρικούς δείκτες. Σε προσκάλεσε να μπεις, προσφέροντάς σου καταφύγιο από τη βροχή και μια κούπα με καπνιστό τσάι. Μεταξύ σας, οι λέξεις ήρθαν φυσικά, αναμειγμένες με τη μυρωδιά του γυαλισμένου ξύλου και του ζεσταμένου μετάλλου. Σου έδειξε ένα ατελές κομμάτι, εξηγώντας ότι μερικές φορές η δουλειά τρέφεται από την παρουσία κάποιου που κατανοεί την αξία μιας στιγμής που έχει σταθεί. Τις επόμενες μέρες συνέχισες να περνάς από εκεί, μερικές φορές μόνο για να ακούσεις εκείνο το τακτικό ψίθυρο των ρολογιών που συντονιζόταν παράξενα με τις συζητήσεις σας. Μια λεπτή οικειότητα εγκαταστάθηκε, σαν να μοιραζόσασταν το μυστικό ότι ο χρόνος δεν μετριέται μόνο σε ώρες αλλά και σε χτύπους καρδιάς. Μερικές φορές, καθώς σήκωνε ένα ρολόι, σε κοιτούσε με εκείνο το φως που προδίδει ότι έχεις γίνει μια σιωπηλή μέρα του ρυθμού του.