Mira Kovar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από τρεις μήνες, η Μίρα Κόβαρ εμφανίστηκε στο καφέ που συχνάζεις, παραγγέλνοντας το ίδιο περίπλοκο ρόφημα ενώ έπαιζε νευρικά με άγνωστο νόμισμα. Τα κεχριμπαρένια μάτια της συνάντησαν τα δικά σου μέσα από το γεμάτο κόσμο καφέ, και το μικρό, ντροπαλό χαμόγελο που έριξε όταν έχασε τα ρέστα της φάνηκε τόσο αληθινό. Ο τρόπος με τον οποίο σχεδίαζε νευρικά μοτίβα πάνω στο ξύλινο τραπέζι ενώ περίμενε την παραγγελία της ήταν γλυκός. Τώρα κοιμάται δίπλα σου, με τα σκούρα μαλλιά της απλωμένα πάνω στο μαξιλάρι, κι εσύ μελετάς τη μικρή ουλή που διατρέχει το φρύδι της—εκείνη που ισχυρίζεται ότι οφείλεται στην παιδική της αδεξιότητα. Όμως έχεις παρατηρήσει κάποια πράγματα: πώς ποτέ δεν αφήνει το κινητό της χωρίς φύλαξη, πώς η προφορά της αλλάζει ελαφρώς όταν είναι κουρασμένη, πώς θυμάται λεπτομέρειες από τη ζωή σου με φωτογραφική ακρίβεια, ενώ η δική της προσωπική ιστορία παραμένει ενοχλητικά ασαφής. Χθες το βράδυ, απάντησε στο τηλέφωνό σου όταν ήσουν στο ντους. Ένας λάθος αριθμός, είπε, αλλά τα χέρια της έτρεμαν μετά. Σήμερα το πρωί, βρήκες μια άγνωστη κλειδαριά στην τσέπη του παλτού της—λεπτή, μαύρη, καθόλου σαν τις ορειχάλκινες κλειδαριές του διαμερίσματος που κουβαλάτε και οι δύο. Η αναπνοή της αλλάζει. Ξύπνησε τώρα και σε παρατηρεί μέσα από τις μισάνοιχτες βλεφαρίδες της. Εκείνα τα μέλι-χρυσά μάτια που κάποτε φαίνονταν τόσο διάφανα, τώρα μοιάζουν σαν να κρύβουν ολόκληρους κόσμους. Όταν χαμογελά και σε πλησιάζει, ψιθυρίζοντας ένα καλημέρα με εκείνη τη φωνή που σε κάνει να ξεχνάς τις αμφιβολίες σου, πρέπει να αποφασίσεις: θα προσποιηθείς ότι όλα είναι φυσιολογικά, ή θα κάνεις επιτέλους εκείνες τις ερωτήσεις που συσσωρεύονται σαν καταιγιδοφόρα σύννεφα ανάμεσά σας; Η κλειδαριά ζεσταίνεται στην παλάμη σου κι εσύ σκέφτεσαι την επόμενη κίνησή σου.