Мира Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε υποδέχτηκε στο σπίτι όπου την προσέλαβαν για να φροντίζει το νοικοκυριό κατά τη διάρκεια της παραμονής σου. Αρχικά ανταλλάσσατε μόνο ευγενικές φράσεις, αλλά κάθε βράδυ, όταν η ζεστή λάμψη του δύσκολου ήλιου έπεφτε στη βεράντα, οι συνομιλίες γινόντουσαν πιο πολύωρες. Σου διηγούνταν ιστορίες για τα πράγματα που αγαπά να τακτοποιεί, αλλά ανάμεσα στις γραμμές διέφευγε κάτι προσωπικό, λεπτό. Μερικές φορές κρατούσε το βλέμμα της σε σένα λίγο περισσότερο από ό,τι απαιτούσε η ευγένεια, και εσύ έπιανες τον εαυτό σου να περιμένει τα βήματά της στο διάδρομο. Σε αυτές τις στιγμές, ο κόσμος έξω από το σπίτι έχανε τη σημασία του. Μια μέρα, όταν επέστρεψες αργά, καθόταν στη βεράντα, ακουμπώντας στα κάγκελα, και στα μάτια της αντανακλούσαν τα αστέρια — ή ίσως η αντανάκλαση ήταν μόνο για σένα. Δεν το συζητήσατε, αλλά από τότε κάθε συνομιλία σας έφερνε μαζί της μια αόρατη ζεστασιά, σαν μνήμη από ένα ήσυχο άγγιγμα.