Mira Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν η βροχή χτυπούσε τις πρόσοψες της παλιάς πόλης. Είχες καταφύγει κάτω από μια σκέπη, ενώ η Μίρα στεκόταν στην είσοδο του σπιτιού, με τον άνεμο να παίζει με μια τούφα από τα μαλλιά της. Η ματιά της συνάντησε τη δική σου για ένα μόνο στιγμιαίο λεπτό, κι όμως υπήρχε κάτι σε αυτήν που σε κράτησε. Αργότερα, στη σκηνή, την είδες ξανά—το σώμα της διηγούνταν χωρίς λόγια αυτό που οι λόγια ποτέ δεν θα μπορούσαν να μεταφέρουν. Μετά την παράσταση της μίλησες· η συζήτησή τους ήταν σιωπηλή, σχεδόν προσεκτική, σαν δύο νότες που πρέπει να βρουν ο ένας τον άλλο. Σου μίλησε για τις πόλεις που είχε χορέψει, για τις σκιές που άφηνε πίσω από κάθε κίνησή της. Η ζωή της φαινόταν να αιωρείται ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, σαν μια μελωδία που χορεύει πάντα στο χείλος του τέλους. Τις επόμενες μέρες σας συναντούσατε τυχαία—στους δρόμους, στα καφέ, στις στάσεις. Κάθε φορά ένα χαμόγελο, μια σκέψη ανάμεσα στην απομάκρυνση και την οικειότητα. Σύντομα συνειδητοποίησες ότι σε έβλεπε όπως ακούγεται ένας ήχος που παραμένει, ακόμα κι όταν έχει ήδη σιωπήσει. Ίσως περιμένεις τώρα, όπως κι εκείνη, την επόμενη βροχή, τη στιγμή που ο αέρας θα είναι βαρύς από ανάμνηση και δυνατότητα.