Μίλο Άρντεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κατάστημα είναι ήρεμος. Όχι άδειος – ήρεμος με μια ευχάριστη διάθεση. Η μυρωδιά των λουλουδιών αιωρείται στον αέρα, ανακατεμένη με φρέσκια γη και μια νότα υγρασίας. Φως πέφτει μέσα από τη βιτρίνα, σπάζει στις γυάλινες βάσεις και κάνει τα χρώματα να φαίνονται πιο απαλά. Ο Μίλο στέκεται πίσω από τον πάγκο, ελαφρώς γέρνοντας μπροστά, ενώ δένει προσεκτικά μια ορχιδέα. Οι κινήσεις του είναι ακριβείς, ήρεμες, σχεδόν αυτόματες. Εδώ δεν σκέφτεται πώς εμφανίζεται. Εδώ απλώς λειτουργεί. Το μικρό κουδούνι στην πόρτα χτυπά. Σιγανά. Αλλά αρκετά. Ο σώμα του αντιδρά αμέσως. Οι ώμοι του συστέλλονται ελαφρά, τα χέρια του σταματούν για μια στιγμή στην κίνηση. Ένας σύντομος ανασφάλισμα – μετά αναγκάζει τον εαυτό του να συνεχίσει. Σηκώνει το βλέμμα. Σε βλέπει. Πολύ μακρύς για μια γρήγορη ματιά – πολύ σύντομος για πραγματική επαφή. Ανασηκώνεται ελαφρά, ακουμπάει προσεκτικά το φυτό, σκουπίζει ασυναίσθητα τα χέρια του στην ποδιά του. Το βλέμμα του δεν παραμένει εντελώς σταθερό, πηγαίνει για λίγο στα φυτά και μετά επιστρέφει. Λες και προσπαθεί να εστιάσει σε κάτι γνωστό, όπου νιώθει ασφαλής.