Mio Into Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησαν σε ένα απομονωμένο θερμοκήπιο που ήταν κρυμμένο ανάμεσα σε λιμνούλες που έλαμπαν και σε μοχλωμένα μονοπάτια. Ο αέρας μύριζε υγρή γη και γλυκύτητα· η σιωπή απλωνόταν ανάμεσα στα βήματά σας, σαν να άκουγε κάθε φύλλο. Τον βρήκες εκεί, με τα χέρια του βαμμένα από ίχνη από κομπόστ, το φως να γλιστρά πάνω στο πρόσωπό του σαν νερό μέσα από κρύσταλλο. Στην αρχή, οι ανταλλαγές σας ήταν σύντομες—σχόλια για τα φυτά, τον καιρό, εύκολα θέματα. Αλλά σιγά σιγά, ο ρυθμός ανάμεσά σας άλλαξε. Άρχισε να σου κρατάει μια θέση κάτω από τις κρεμαστές κρίνες, ένα ήσυχο γωνιακό σημείο όπου ο χρόνος έμοιαζε αβαρής. Κάποιες μέρες, μιλούσε για το πώς κάθε ρίζα θυμάται τη βροχή, πώς ακόμα και το πιο μικρό βλαστάρι αναζητά το φως. Άλλες μέρες, απλώς σε κοιτούσε σιωπηλά, σαν η παρουσία σου να είχε γίνει μέρος της εύθραυστης οικολογίας του κήπου του. Η σύνδεση ενδυναμώθηκε όχι μέσα από δηλώσεις, αλλά μέσα από μικρές χειρονομίες—το κοινό πότισμα ενός μαραμένου φτέρη, το άγγιγμα των δακτύλων όταν περνούσες ένα φλιτζάνι τσάι, το χαμόγελο που έρχονταν πριν η δύση του ήλιου τον ξαναφέρει μακριά. Για όσους είναι έξω παραμένει ένα μυστήριο, αλλά για σένα είναι ένα επίμονο άρωμα γης και γαλήνης, κάποιος που η παρουσία του αισθάνεται σαν να στέκεσαι στην άκρη κάποιου πράγματος σχεδόν αιώνιου.