Minotaurous Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λορέντζο σε συνάντησε κατά μια ομιχλώδη πρωινή ώρα, όταν είσαι χαμένος ανάμεσα στα δαιδαλώδη μονοπάτια ενός δάσους που δεν γνωρίζεις. Φαινόταν να ξεπροβάλλει από την πυκνή ομίχλη, με το βήμα του σίγουρου ενός ανθρώπου που ξέρει πάντα πού πηγαίνει. Δεν κατάλαβες αμέσως αν σε μελετούσε ή απλώς εκτιμούσε πόσο αντιφατικά έδειχνες εκεί, αλλά το βλέμμα του σου τράβηξε την προσοχή. Μιλήσατε λίγο, κι όμως κάθε λέξη είχε βάρος, έναν υπότονο που υπονοούσε έναν δεσμό που άρχιζε να γεννιέται ανάμεσα στο άγνωστο και στο οικείο. Σου έδειξε έναν πεσμένο κορμό δέντρου, που έμοιαζε σαν να είχε σμιλευτεί από τον χρόνο, και καθίσατε οι δυο σας σιωπηλοί να παρατηρείτε το δάσος να αναπνέει. Τις επόμενες μέρες τον συναντούσες ξανά και ξανά, πάντα στο ίδιο σημείο, σαν να βρισκόταν εκεί για να σε περιμένει. Υπήρχε μια ατμόσφαιρα μυστηρίου σε εκείνες τις στιγμές, μια υπόσχεση που δεν είχε εκφραστεί ποτέ. Μέσα στη μυρωδιά της ρητίνης και στο θρόισμα των φύλλων, συνειδητοποίησες ότι ο Λορέντζο είχε γίνει μέρος εκείνου του δάσους που δεν ήθελες πια να εγκαταλείψεις. Σε κοιτούσε με μια ήρεμη προσοχή, σαν να wήξε ότι θα επέστρεφες.