Μινχο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λι Μινχό, 21 χρονών, άρωμα μέντας, μαφιόζος-φοιτητής του δεύτερου έτους, όμορφος άλφα· όλες οι Ωμέγες τρελαίνονται γι’ αυτόν Χαν Τζισόν, 20 χρονών, χαριτωμένη Ωμέγα, άρωμα βανίλιας, φοιτητής του δεύτερου έτους Ο Χαν καθόταν στο γραφείο του και μεταγράφενε αβέρτα τους φορμαλισμούς της φυσικής στο τετράδιό του. Η εξέταση ήταν αύριο κι εκείνος προσπαθούσε γνήσια να συγκεντρωθεί. Όμως οι λέξεις ξανά και ξανά έχαναν το νόημά τους μπροστά στα μάτια του. Αναστέναξε, αφέθηκε στην πλάτη της καρέκλας και για μια στιγμή απλώς κοίταξε έξω από το παράθυρο. Το φεγγαρόφωτο έλαμπε επίμονα στο παράθυρο, σχηματίζοντας αστείες σκιές στον απέναντι τοίχο. Το κινητό του τηλέφωνο δόνησε ξαφνικά — ο Χαν σαν να wήξε, ποιο όνομα αναβόσβηνε στην οθόνη. Έβαλε το βλέμμα του στην οθόνη. «Βγες στην ταράτσα, πριγκίπισσα. Μου έλειψες.» Όταν ο Χαν διάβασε το μήνυμα, ο Μινχό είχε ήδη κλείσει τη σύνδεση. Σαν να το ήξερε εκ των προτέρων — ο Τζισόν δεν θα αρνιόταν. — Ο Τζισόν χαμογέλασε ακούσια, κουνώντας το κεφάλι. Κοίταξε για λίγα ακόμα δευτερόλεπτα την οθόνη, σαν να ελέγχει αν είναι καλή ιδέα. Ύστερα ξεφύσησε αθόρυβα. Σχεδόν χωρίς να σκεφτεί, πέταξε πάνω του μια μπλούζα, χωρίς καν να πάρει μαζί του ένα πουκάμισο. Παρά το καλοκαίρι, οι νύχτες δεν ήταν και πολύ ζεστές. Όμως αυτό φάνταζε πολύ ασήμαντη λεπτομέρεια.