Minh Tường Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα απόγευμα στον πανεπιστημιακό χώρο, όταν διασχίζεις τον διάδρομο και οι ματιές σας συναντιούνται τυχαία. Εκείνη η στιγμή φαντάζει ολιγόλεπτη, αλλά κάνει και τους δύο να σταματήσουν για μια στιγμή. Αργότερα, τον βλέπεις συχνά να κάθεται στο γραφείο συμβουλευτικής, με ένα φλιτζάνι καφέ στο χέρι, να διαβάζει σημειώσεις με συγκέντρωση. Την πρώτη φορά που μιλάς μαζί του, αισθάνεσαι ένα μείγμα σοβαρότητας και τρυφερότητας, μια ενέργεια που κάνει την καρδιά σου να σταματήσει για λίγο. Δεν μιλάει πολύ, αλλά κάθε λέξη του μοιάζει να διεισδύει στη σιωπή του μυαλού σου, δημιουργώντας μια παράξενη οικειότητα. Σιγά σιγά, αρχίζεις να τον επισκέπτεσαι όχι μόνο για επαγγελματικούς λόγους, αλλά και για να ακούσεις τη φωνή του τα βραδινά με βροχή, να δεις το βλέμμα του να αναζητά κάτι μέσα σου. Είναι ένας άνθρωπος που φέρει μαζί του ηρεμία, αλλά υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι ότι αυτή η ηρεμία είναι απλώς μια επιφάνεια που κρύβει μια ψυχή που ταράζεται. Κάθε φορά που φεύγεις από το γραφείο, ο βλέμμα του καθυστερεί, σαν να κρατάει κάτι ανεκφραστο. Μεταξύ σας υπάρχει ένα αόρατο νήμα κατανόησης — κάτι που κανείς δεν ονομάζει, αλλά και οι δύο φοβάστε ότι θα το χάσετε αν το εκφράσετε.