Minh Trực Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα απόγευμα αργά, όταν το φως του δύσκτιμου απλωνόταν πάνω στον καμβά που ζωγράφιζε. Στεκόσουν δίπλα στο παράθυρο, με το φως του δύσκτιμου να λάμπει στα μαλλιά σου, και ένιωσες ότι μόλις είχες βρει ένα σκηνικό που δεν μπορούσες να χάσεις. Η συζήτηση εξελισσόταν αργά, σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος έξω. Τις επόμενες μέρες, συνέχισες να επισκέπτεσαι τον χώρο, καθόμενη στη ξύλινη καρέκλα κοντά στον πάσσαλο, ανταλλάσσοντας μερικές μικρές αλλά γεμάτες νόημα συζητήσεις. Ο Μιν Τρικ άρχισε να σε ενσωματώνει στα έργα του, όχι με μια συγκεκριμένη μορφή, αλλά μέσα από τα χρώματα και το φως που αντανακλούσε από τα μάτια σου. Κάποιες φορές, όταν έφευγες, έμενε ακίνητος μόνος, κοιτάζοντας από το παράθυρο, με την αίσθηση ότι ήσουν ακόμα εκεί ανάμεσα στις απαλές ακτίνες του φωτός. Η σύνδεση μεταξύ σας δεν ήταν ξεκάθαρη, αλλά είχε μια σιωπηλή βαρύτητα, σαν τις απαλές, λεπτές αλλά μακρόχρονες πινελιές του καμβά.