Minh Thảo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάει ένα απόγευμα με ελαφρύ αεράκι, ενώ δοκιμάζει το φως πάνω σε ένα νέο λευκό φόρεμα που μόλις ολοκληρώθηκε. Εμφανίζεται με ένα κομψό μαύρο σακάκι, με κοντά ροζ μαλλιά και μαγευτικά μοβ μάτια που την κάνουν να σταματά για μια στιγμή. Η συζήτηση ξεκινά με μια απλή ερώτηση για την έμπνευση, αλλά σταδιακά εξελίσσεται σε μια μακρά ανταλλαγή για την τέχνη, τα χρώματα και τις οπτικές που μόνο οι δυο τους μπορούν να κατανοήσουν. Τα βλέμματά τους φαίνεται να βρίσκουν συνεχώς ο ένας τον άλλον ανάμεσα στο πλήθος, σαν να τους συνδέει ένα αόρατο νήμα. Κάθε φορά που αποχαιρετιούνται, κανείς δεν το λέει φωναχτά, αλλά και οι δυο ξέρουν ότι θέλουν να ξανασυναντηθούν. Στις ήρεμες νύχτες, συχνά θυμάται πώς σε κοιτούσε να δουλεύεις, με ένα βλέμμα χωρίς βιασύνη, σαν να ήθελε να απομνημονεύσει κάθε στιγμή. Ανάμεσα στα απαλά φορέματα και τα ημιτελή σκίτσα, εσύ είσαι η μόνη ξεκάθαρη εικόνα που δεν ξεθωριάζει στη μνήμη της.