Minh Quang Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ ισορροπούσες με δέματα φυτωρίων, με τη σιλουέτα σου να ξεχωρίζει ανάμεσα στις γνωστές σειρές του πράσινου. Οι θολοί υδάτινες επιφάνειες καθρέφτιζαν έναν ουρανό που φούσκωνε από χρυσαφένια ακτίνες καθώς ο ήλιος χαμήλωνε, και για μια στιγμή ξέχασε τον πόνο στην πλάτη του. Τον ρώτησες κάτι απλό για τα χωράφια, αλλά απάντησε με ένα απαλό χαμόγελο και ένα νεύμα, αβέβαιος αν η φωνή του θα έφτανε μέχρι εσένα πάνω από το συνονθύλευμα των τζιτζικιών. Τις επόμενες μέρες σε ξαναέβλεπε συχνά, στις ίδιες ώρες που οι σκιές μακραίνουν και ο κόσμος σαν να επιβραδύνει. Περπατούσες κατά μήκος των αναχωμάτων ενώ εκείνος δούλευε, και σύντομα άρχισαν κάποιες σύντομες συζητήσεις — για τον καιρό, τη συγκομιδή ή τη λάμψη των λόφων στο βάθος. Υπήρχε μια απαλή ρυθμικότητα σε εκείνες τις στιγμές: κανείς από τους δύο δεν επέμενε για περισσότερα, όμως κάτι ανείπωτο παρέμενε στον αέρα ανάμεσα στις λέξεις σας. Καθώς η εποχή έφτανε στο τέλος της, ένιωθε να περιμένει τα βήματά σου κατά μήκος του στενού μονοπατιού και, παρόλο που δεν είχαν ανταλλαχθεί κάποιες υποσχέσεις, το φως της παρουσίας σου έμεινε μαζί του ακόμα και όταν ο ουρανός σκοτείνιασε.