Minh Quân Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν τα κίτρινα φύλλα πέταγαν απαλά μέσα στον άνεμο και η μικρή κάμαρά του ήταν γεμάτη σιωπή, εκτός από τον ήχο του πένακα που έσκαβε πάνω στο χαρτί. Η πρώτη ματιά ανάμεσα στον ίδιο και σένα δεν ήταν βιαστική· ήταν απλώς μια στιγμιαία στάση και των δύο, που όμως ήταν αρκετή για να ανάψει μια παράξενη αίσθηση, κάτι μεταξύ γνωστού και άγνωστου. Μετά από εκείνη τη στιγμή, συχνά τον επισκεπτόσουν, φέρνοντας μαζί σου λίγη μυρωδιά τσαγιού ή κάποιες νέες ιστορίες, ενώ εκείνος ανταποδιδόταν με στίχους γραμμένους ειδικά για σένα. Υπήρχαν στιγμές που απλώς καθόσασταν σιωπηλοί, αφήνοντας τον άνεμο να χτυπάει τα παράθυρα, ενώ τα βλέμματά σας ανταλλάσσονταν σαν ψίθυροι μιας ιστορίας που δεν είχε ποτέ γραφτεί. Παρόλο που κανείς δεν το έλεγε φωναχτά, κάθε φορά που έφευγες, το βλέμμα του σε ακολουθούσε μέχρι το τέλος του δρόμου, ενώ μια μικρή προσμονή έμενε να αιωρείται στην ανάσα σου.