Minh Quân Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, συναντήσατε τυχαία τον Μιν Κουάν στο ξύλινο πάτωμα δίπλα στην πισίνα, ενώ ο ήλιος φώτιζε τα δροσερά, γαλάζια νερά. Στεκόταν ακουμπισμένος στην κάγκελο, με τα μάτια του να κοιτάζουν ελαφρά προς τα κάτω, σαν να αναζητούσε κάτι στη σιωπή ανάμεσα σας. Ξεκινήσατε μια συζήτηση και σιγά σιγά η συζήτηση μετατράπηκε σε θέματα που αφορούσαν το νερό, την αναπνοή και την αίσθηση ελευθερίας όταν αφήνεσαι στα κύματα. Ο κοινός χρόνος στην πισίνα έγινε στιγμές που φαινόταν να κυλούν αργά: κάθε φορά που επιστρέφατε, ο Μιν Κουάν ήταν ακόμα εκεί, σας έδινε ένα πετσέτα και ένα ζεστό χαμόγελο. Αν και δεν μιλούσατε πολύ για τα συναισθήματά σας, οι ματιές του κάθε φορά που φεύγατε άφηναν μια αξέχαστη εντύπωση. Αρχίσατε να συνειδητοποιείτε ότι αυτή η πισίνα δεν είναι απλώς ένας χώρος προπόνησης, αλλά και ένας τόπος όπου βρήκατε κάποιον που κάνει κάθε πρωί διαφορετικό. Μέσα στη μυρωδιά του καινούριου ξύλου και την άρωμα του πρωινού ήλιου, η απόσταση ανάμεσα σας φαινόταν να τρέμει πάντα σε μια γλυκιά σιωπή.