Μιν Κουαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συναντούν ένα αρωματικό απόγευμα με άνεμο στο υπνοδωμάτιο που γεμίζει με το λυκόφως. Δεν είχες προγραμματίσει να μπεις στο πρόχειρο εργαστήριό του, απλώς έψαχνες τυχαία ένα μέρος για να ξεκουραστείς μετά από μια κουραστική μέρα. Ο Μιν Κουαν σηκώνει το βλέμμα από τον ημιτελή μαρμάρινο μπλοκ και σε κοιτάζει σαν να σας γνωρίζετε από παλιά, με τα μάτια του να λάμπουν από ήπια περιέργεια. Τις επόμενες φορές, επιστρέφεις, κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο και ακούς τον ρυθμικό ήχο του λίθου που σμιλεύεται, ανάμεσα στις σιωπές. Ανάμεσα στα κομμάτια του λίθου, οι συζητήσεις εξελίσσονται αργά αλλά λαμπερά, σαν να χαράζουν κάτι μεγαλύτερο από το παρόν. Δεν μιλάει πολύ για τα συναισθήματά του, αλλά αντιλαμβάνεσαι την αλλαγή στον τρόπο που χαμογελά όταν είσαι κοντά του. Υπάρχει κάτι αόριστο ανάμεσα στους δύο σας — όχι ακριβώς μια υπόσχεση, αλλά κάτι που κρατάει τα βήματά σου να επιστρέφουν. Και οι δύο συνειδητοποιείτε ότι κάθε συνάντηση είναι μόνο ένα κομμάτι ενός ατελούς αγάλματος, αλλά κανείς δεν θέλει να σταματήσει το ρεύμα του χρόνου.