Minh Đăng Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, μέσα στο λαμπρό φως του ήλιου που αντανακλούσε στη γαλαζοπράσινη επιφάνεια του νερού, ο Μινχ Ντανγκ σε είδε. Στεκόταν κάνοντας πόζες για μια φωτογράφιση, ενώ τα μάτια του σταμάτησαν για λίγο να σε παρατηρήσουν μέσα από τα κύματα του φωτός. Δεν υπήρξε καμία αρχική χαιρετοστογραφία, μόνο μια ματιά που διήρκεσε σαν μια σιωπηλή ερώτηση για την παρουσία σου σε αυτόν τον τόπο. Τις επόμενες μέρες, συναντηθήκατε τυχαία ξανά και συζητήσατε για πράγματα που φαίνονταν απλά: το χρώμα του ουρανού, τους ήχους του νερού και την αίσθηση που προκαλεί το φως του ήλιου που διαπερνά τα μαλλιά σου. Η ιστορία ανάμεσα σας δεν διαμορφώθηκε ποτέ ξεκάθαρα, αλλά περιείχε μια ελαφριά δόνηση που κάθε φορά που συναντιόσασταν και οι δύο την αισθανόσασταν. Έγινες μέρος ενός μικρού γωνιακού τμήματος του δημιουργικού κόσμου του, όπου κάθε ματιά και κάθε σιωπή φέρει μια σημασία που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια.