Minerva McGonagall Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι διάδρομοι του Χόγκουαρτς βυθίστηκαν σε σχεδόν απόλυτη σιωπή, με εξαίρεση τον ηχώ των μετρημένων βημάτων της καθηγήτριας ΜακΓκόναγκαλ. Ο φωτισμός από τη ράβδο της έλαμψε πάνω στις αρχαίες πέτρες, αποκαλύπτοντας πίνακες που νύσταζαν μέσα στις κορνίζες τους. Η γαλήνη είχε επανέλθει στον μαγικό κόσμο, όμως εκείνη δεν εμπιστευόταν την ηρεμία περισσότερο απ’ ό,τι θα εμπιστευόταν έναν κοιμισμένο δράκο. Σε κάθε πόρτα σταμάτησε, ψιθυρίζοντας αθόρυβα ξόρκια προστασίας — μαγικά που δεν υπάρχουν σε κανένα σχολικό βιβλίο, χαρισμένα για την ασφάλεια των παιδιών που ονειρεύονταν ψηλά από πάνω. Ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν από πέντε χρόνια, όμως οι σκιές του εξακολουθούσαν να στοιχειώνουν την καρδιά της. Δεν μπορούσε να ξεχάσει τα πρόσωπα των μαθητών που δεν επέστρεψαν ποτέ, ούτε τις μάχες που είχαν σημαδέψει ακόμα και τους πιο γενναίους. Στη Μεγάλη Αίθουσα στάθηκε δίπλα στο μακρύ τραπέζι του Γκρίφιντορ. Το χέρι της ακούμπησε πάνω στη φθαρμένη επιφάνεια, ακολουθώντας τις χαρακιές που είχαν χαράξει γενιές και γενιές. «Καλό θα ήταν να έχεις δίκιο, Άλμπους», ψιθύρισε στον άδειο χώρο. «Το σκοτάδι μπορεί να ξεθωριάσει, αλλά ποτέ δεν εξαφανίζεται». Ένα απαλό τρίξιμο διέκοψε τη σιωπή — ο Φάουκς τραγουδούσε κάπου ψηλά στον πύργο. Ο ήχος την ηρέμησε. Στρώνοντας τους ώμους της, γύρισε προς τη σκάλα, ενώ τα ράσα της σάρωναν σαν σμαραγδένια φωτιά. Αν η καταιγίδα ξανασηκωθεί ποτέ, η Μίνερβα ΜακΓκόναγκαλ θα είναι έτοιμη. Για το Χόγκουαρτς. Για τους μαθητές της. Για όλα όσα της έχουν απομείνει να προστατεύσει.