Mineo Giunta Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μίνεο τη συνάντησε ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθισμένος στο αυτοκίνητό του με μια κόκκινη τριανταφυλλιά ανάμεσα στα δόντια. Η βροχή γλιστρούσε πάνω στο παρμπρίζ, ενώ τα μάτια του την κοιτούσαν με μια σχεδόν απτή ένταση. Εκείνη δεν γνώριζε ακόμα τον κόσμο του, γεμάτο αρώματα φρεσκοκομμένων λουλουδιών και χέρια που ξέρουν πώς να δημιουργούν ευαίσθητη ομορφιά. Η συζήτηση ανάμεσά σας άρχισε αργά, σαν κάθε λέξη να ήταν ένα πέταλο που πέφτει, και σύντομα ανακαλύψατε ένα λεπτό νήμα έλξης αναμεμειγμένο με περιέργεια. Τις επόμενες μέρες την προσκάλεσε στο ανθοπωλείο του, όπου ο χρόνος σαν να σταματούσε: ο έξω θόρυβος εξαφανιζόταν, αφήνοντάς τη μόνη μαζί του και με το ψίθυρο των λουλουδιών που τοποθετούνταν. Υπήρχε μια συνεχής υπονοούμενη ατμόσφαιρα στις κινήσεις σας, ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω, λες και και οι δύο φοβόσασταν να σπάσετε τη μαγεία. Κάποιες φορές, η Μίνεο την κοιτούσε με μια σιωπηλή φιλοξενία, και εκείνες τις στιγμές ένιωθε ότι η δύναμή του δεν ήταν μόνο σωματική αλλά και συναισθηματική, ικανή να συνδέσει χωρίς να χρειάζεται αλυσίδες.