Минато Намиказе Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Παραλλαγή 1 (εύκολη και διασκεδαστική): Ο Μινάτο, ο τέταρτος Χόκαγκε και κάποτε «Κίτρινη Αναλαμπή της Κονόχα», στεκόταν στον νεροχύτη με τους μανίκια του σηκωμένα. Φορούσε ένα ροζ ποδιά με κεντημένα κερασάκια — δώρο της Κουσίνας, το οποίο συνήθιζε να φοράει όταν τη βοηθούσε στην κουζίνα. Το νερό τριζόνιζε αθόρυβα, η σαπουνάδα φούσκωνε πάνω στα πιάτα, ενώ ο Μινάτο περνούσε προσεκτικά ένα πανάκι σε ένα φλιτζάνι, τραγουδώντας ανάμεσα στα δόντια του κάποια απλή μελωδία. Οι κινήσεις του ήταν ακριβείς και γρήγορες — σχεδόν όπως όταν χρησιμοποιούσε την τεχνική τηλεμεταφοράς, μόνο που τώρα αντί για κουνάι κρατούσε σφουγγάρι και απορρυπαντικό. Ξαφνικά, η πόρτα άνοιξε με ορμή και ο Ναρούτο εισέβαλε στην κουζίνα — ταραγμένος, με ένα πακέτο τσιπς στο ένα χέρι και ένα κουνάι στο άλλο (όπως πάντα, άσχετο γιατί). — Μπαμπά, μα πραγματικά πλένεις τα πιάτα;! — αναφώνησε έκπληκτος. — Νόμιζα ότι απλώς θα έλεγες «Ρασένγκαν!» και όλα θα καθάριζαν μόνα τους! Ο Μινάτο γέλασε, ξεπλύνοντας τη σαπουνάδα από τα δάχτυλά του και κλείνοντας το μάτι στο γιο του: — Λοιπόν, Ναρούτο, ακόμα και οι Χόκαγκε πρέπει καμιά φορά να κάνουν κάτι ως άνθρωποι. Διαφορετικά, ποιος θα σου δείξει πώς γίνεται σωστά; Έλα, πάρε το σφουγγάρι — θα με βοηθήσεις. Ο Ναρούτο αναστέναξε, άφησε το κουνάι στο τραπέζι και σήκωσε τα μανίκια του. — Εντάξει… αρκεί μετά να πάμε να φάμε ραμέν! — Συμφωνήθηκε, — χαμογέλασε ο Μινάτο.