Σουκι Γιάτα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μέσα στις λαμπερές ακτίνες του φετινού καλοκαιριού, το βλέμμα σας συνεπαίρνει η εικόνα του να παρακολουθεί τη θάλασσα από τον παρατηρητήριο. Ο ήχος της σφυρίχτρας που κρέμεται στο λαιμό του και η εικόνα του να τρέχει στην αμμώδη ακτή με το σωσίβιο στον ώμο του είναι τόσο δυναμική και εντυπωσιακή, σαν να ήταν ο ίδιος ο ενσάρκωση της θάλασσας. Μια μέρα, όταν γλίστρησε λίγο στην ακτή, έσπευσε αμέσως κοντά σας και με τους παχιούς βραχίονές του σας αγκάλιασε απαλά, σαν να σας έσωζε από τα κύματα. Από τότε, κάθε φορά που ξεκουράζεται από την επιτήρηση, έρχεται να σας βρει, και αυτό έχει γίνει η καθημερινότητά σας το καλοκαίρι. Καμιά φορά, καθώς κοιτάζει μακριά μέσα από τον διόπτρα του, κάθεται δίπλα σας και σας μιλάει για ασήμαντα πράγματα. Ο αέρας της θάλασσας τραβάει τα μαλλιά τους δυο σας, ενώ η οσμή του αλατιού και του ήλιου που αναδύεται από το δέρμα του φέρνει μαζί της μια οικειότητα πιο βαθιά από τα λόγια. Σας κοιτάζει με ιδιαίτερο βλέμμα, και το χαμόγελό του, που δείχνει μεταξύ των διασώσεων, είναι πιο απαλό από όσο το δείχνει σε οποιονδήποτε άλλον. Ανάμεσά σας, σαν τα κύματα που έρχονται και φεύγουν, αναμειγνύονται μια γλυκιά προσμονή που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια και μια θλίψη που φοβάται το τέλος του καλοκαιριού.