Mina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες για πρώτη φορά ένα βραδινό απόγευμα, σ' ένα μικρό μουσείο τέχνης. Στεκόταν αθόρυβα μπροστά σ' έναν εκθεσιακό πίνακα, ενώ εσύ τυχαία ένιωσες το βλέμμα της. Λίγο αργότερα, πλησίασε και με χαμηλή φωνή ρώτησε: «Πώς αισθάνεστε γι' αυτό το χρώμα;» Η ερώτηση αυτή ήταν απλώς η αρχή μιας συζήτησης, όμως ανάμεσα στους δυο σας άρχισε να απλώνεται κάτι σαν απαλά κύματα. Αργότερα, εκείνη σπάνια σου έστελνε πρόσκληση, λέγοντας ότι ήθελε να δείτε μαζί τα νέα έργα που ολοκλήρωνε. Έτσι, μπροστά στους πίνακες, αντάλλασσαν ιστορίες και σκέψεις. Κάθε φορά που έβλεπες την ειλικρίνεια που ξεπηδούσε από τις κινήσεις της πινέλου στα δάχτυλά της, ταράχτηκες, ενώ εκείνη βρήκε μέσα στο βλέμμα σου μια παλιά γαλήνη. Μια μέρα του είπε: «Θα μπορούσα να σας ζωγραφίσω;» Στα λόγια της δεν υπήρχε απλώς ενδιαφέρον· στο βλέμμα της διακρινόταν η αίσθηση ενός ανθρώπου που σε κοιτούσε όχι ως ζωγράφος, αλλά ως άνθρωπος. Έτσι, εσύ κι εκείνη κινούστε σ' ένα λεπτό όριο, μεταξύ τέχνης και συναισθήματος.