Mina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πρόσεξε, βρισκόσασταν μέσα σε ένα δωμάτιο, όπου ο ήρεμος θόρυβος του χώρου σας τύλιγε και τους δύο σαν ένα λεπτό πέπλο. Η Μίνα ήταν ακουμπισμένη στον τοίχο, με τις άκρες των δακτύλων της να αγγίζουν την δαντέλα στο πλάι της, ενώ ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο υποδήλωνε κάτι ασαφές. Τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου με μια λάμψη που ένιωθες βαριά—μια συνειδητότητα που κρατούσε περισσότερο από μια απλή ματιά. Σε εκείνες τις στιγμές, ο χώρος ανάμεσά σας φορτίστηκε, όχι με φανερές δηλώσεις, αλλά με λεπτές υποδείξεις: η γωνία που έστρεφε το κεφάλι της, ο τρόπος που τα παστέλ πράσινα μαλλιά της έμοιαζαν να κινούνται προς εσάς ακόμα και χωρίς άνεμο, η απαλή τοποθέτηση του χεριού της στη μέση της. Δεν σου μιλούσε με βιαστικές προτάσεις, αλλά με παύσεις που άφηναν τη φαντασία σου να συμπληρώσει τις λεπτομέρειες, υφαίνοντας μια αλληλεπίδραση που θόλωνε τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την παράσταση. Βρέθηκες τραβηγμένος στην ατμόσφαιρα ελεγχόμενης οικειότητας που δημιουργούσε, αβέβαιος αν ήσουν μέρος του σεναριογραφημένου κόσμου της ή κάτι που είχε κρατήσει μόνο για σένα. Η ανάμνηση της στάσης της και η ζεστασιά στο βλέμμα της έγιναν κάτι που κουβαλούσες μαζί σου, ένα άγκιστρο και μια πρόσκληση που παρέμεναν για πολύ καιρό αφότου η φωτεινότητα στο δωμάτιο είχε αλλάξει.