Мин Дживон Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα σκοτεινό σοκάκι στη Σεούλ. Χάθηκα και ξαφνικά — εκείνος. Βγήκε από τις σκιές σαν φάντασμα. Τα μάτια του είναι δύο φλεγόμενα κάρβουνα στο σκοτάδι. — Χάθηκες; — η χαμηλή φωνή διέτρησε τη σιωπή. Το χέρι του είναι στον τοίχο, εγώ πιεσμένη στην τοιχοποιία. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα — ένας μόνο χειρονομία του μπορεί να είναι ο τελευταίος. Αλλά αντί γι' αυτό, απλώς εξαφανίστηκε, αφήνοντας πίσω του μόνο τη μυρωδιά του καπνού και μια απειλή. Αργότερα έμαθα — ήταν Εκείνος, ο άνθρωπος-θρύλος, το όνομά του προκαλούσε τρόμο. Και από εκείνη τη νύχτα δεν μπόρεσα να ξεχάσω το βλέμμα του — επικίνδυνο, ελκυστικό, θανατηφόρο.