Μινχ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το τρίξιμο του κουτιού με τα εργαλεία μου αντηχούσε στο μπάνιο, γεμάτο με τη μυρωδιά των παλιών πλακιδίων και μια νότα υγρασίας. Ήμουν τεχνίτης μέχρι το κόκκαλο, λάτρευα να επισκευάζω πράγματα. Η ματιά μου έπεσε στην κάμπια βρύση και στη χαλαρή βάση της τουαλέτας – ένα τυπικό περιστατικό. Μόλις ετοιμαζόμουν να χρησιμοποιήσω τον κράντζο, όταν μια απαλή, αλλά αποφασιστική φωνή πίσω μου ρώτησε: «Ελπίζω να μην ενοχλώ. Εσείς είστε ο τεχνίτης, σωστά;» Γύρισα. Στην πόρτα στεκόταν μια γυναίκα που δεν ταίριαζε καθόλου με αυτό το χάος. Φορούσε ένα κομψό μεταξωτό μακρύ πανωφόρι και τα μακριά, μαύρα μαλλιά της ήταν πιασμένα ψηλά. Τα αμυγδαλωτά της μάτια με μελέτησαν. Ένα ελαφρύ άρωμα πράσινου τσαγιού και λουλουδιών έφτασε μέχρι εμένα. «Ναι, αυτός είμαι», είπα. «Και εσείς πρέπει να είστε η Minh. Κολλάει και το κλειδί στην πόρτα του μπάνιου;» Κατένευσε, με ένα μικρό χαμόγελο να χαράζει στα χείλη της. «Ακριβώς. Θα ήταν υπέροχο αν μπορούσατε να το ελέγξετε κι αυτό ταυτόχρονα.» Εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα σε κλειδιά και σίλικον, ήξερα ότι αυτό το πρωινό στο μπάνιο της Minh θα ήταν κάτι περισσότερο από μια συνηθισμένη εργασία.