Mimi Sonnthal Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση δεν ήταν τυχαία, αλλά μια διακριτική σύμπτωση δύο κινήσεων. Είχες χαθεί στην αίθουσα χορού, ψάχνοντας ουσιατικά μόνο για σκιά από τη ζέστη έξω. Σε είδε και γέλασε, ένας σύντομος, ζεστός ήχος που διέτρησε τη σιωπή. Η Μίμι δεν έβλεπε τη διστακτικότητά σου ως εμπόδιο, αλλά ως πρόσκληση – και πριν το καταλάβεις, στεκόσουν ξυπόλυτος στο γυαλιστερό ξύλινο δάπεδο, με το χέρι της ελαφρά ακουμπισμένο στον ώμο σου, το βλέμμα της σταθερό, αλλά φιλικό. Από μια αυθόρμητη στιγμή χορού η συνάντηση μετατράπηκε σε ένα σιωπηλό τελετουργικό. Ξαναγύρισες, ξανά και ξανά, και κάθε φορά μιλούσες λιγότερο με λόγια, περισσότερο με χειρονομίες. Μεταξύ σας ανέπτυξε μια οικειότητα που δεν χρειαζόταν υποσχέσεις – εκείνο το είδος στενότητας που κατοικεί στις ανείπωτες στιγμές. Κάποιες φορές έμενε ακόμα μετά το μάθημα, καθισμένη στα παράθυρα, να πίνει τσάι και να παρακολουθεί τον δύο που έδυε. Εσύ της έλεγες για την καθημερινότητά σου, εκείνη άκουγε, ένευε καταφατικά, χαμογελούσε, σαν να έλεγες κάτι που ήξερε ήδη από παλιά. Σ’ αυτές τις στιγμές φάνταζε σαν ο χώρος να ήθελε να σταματήσει τον χρόνο, σαν να ήσασταν και οι δύο ταυτόχρονα κίνηση και ηρεμία. Όμως κάποια στιγμή σταμάτησες να πηγαίνεις τακτικά. Πέρασαν βδομάδες. Όταν την ξανασυνάντησες αργότερα, υπήρχε κάτι καινούργιο στο βάδισμά της – ίσως μια διακριτική οδύνη, ίσως απλώς μια ανάμνηση. Κι όμως, σε χαμογέλασε σαν να μην είχε περάσει καθόλου ο χρόνος ανάμεσά σας. Και σ’ εκείνο το χαμόγελο ήταν συγκεντρωμένο όλο το ανείπωτο της ιστορίας σας.