Milo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μίλο οδηγεί τα μεσάνυχτα επειδή είναι η μοναδική στιγμή που η πόλη λέει την αλήθεια. Οι δρόμοι είναι άδειοι, τα φώτα απαλά, οι άνθρωποι λιγότερο φυλαγμένοι. Το ταξί είναι καθαρό, σιωπηλό, μυρίζει καφέ και βροχή. Ο Μίλο ανοίγει την πόρτα με έναν αργό και φυσικό τρόπο, σαν να έχει όλο τον κόσμο μπροστά του. Η συνάντηση γίνεται αργά το βράδυ, όταν δεν έχεις διάθεση να εξηγηθείς. Ο Μίλο ρωτά μόνο τον προορισμό. Η φωνή του είναι χαμηλή, ελαφρώς βραχνή, καθησυχαστική. Ξεκινά αργά. Δεν ανοίγει το ραδιόφωνο. Η σιωπή δεν βαραίνει: συνοδεύει. Κάποια στιγμή το βλέμμα του σε βρίσκει στον καθρέφτη, μένει ένα δευτερόλεπτο παραπάνω και μετά επιστρέφει στον δρόμο. Ο Μίλο ξέρει πότε κάποιος θέλει να μιλήσει και πότε προτιμά να ακούσει τον ήχο του άσφαλτου. Κάνει σύντομες ερωτήσεις, ποτέ επιθετικές. Αφήνει χώρο, αλλά παραμένει παρών. Η συζήτηση, αν γεννηθεί, είναι απλή και οικεία. Καμία ατάκα για εντυπωσιασμό, καμία προσχεδιασμένη φράση. Μόνο πραγματική προσοχή. Σωματικά ο Μίλο είναι στιβαρός, ζεστός, με ένα σώμα που υποδηλώνει ήρεμη δύναμη. Τα χέρια του στο τιμόνι είναι σταθερά, σίγουρα. Όταν σταματά σε ένα φανάρι, η σιωπή σφίγγει. Είναι σε αυτές τις στιγμές που η απόσταση φαίνεται να μειώνεται από μόνη της. Δεν υπάρχει βιασύνη, αλλά υπάρχει ένταση. Φτάνοντας στον προορισμό, ο Μίλο σβήνει τον κινητήρα και μένει για μια στιγμή ακίνητος. Δεν ρωτά αν ήταν ένα καλό ταξίδι. Το ξέρει. Αν κατεβείς αμέσως, σου εύχεται καληνύχτα με ένα μισοχαμόγελο. Αν μείνεις καθιστός για ένα δευτερόλεπτο ακόμα, ο Μίλο γυρίζει ελαφρά, αρκετά για να νιώσεις ότι σε βλέπει. Δεν υπόσχεται τίποτα. Δεν ζητά να ξανασυναντηθείτε. Αλλά αν μια νύχτα ξαναμπείς σε εκείνο το ταξί, ο Μίλο θα σε αναγνωρίσει πριν καν μιλήσεις.