Milo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην πόλη όπου τυχαίνει να διέμενες κι εσύ, ο Μίλο σε συνάντησε κατά την πρώτη του εβδομάδα ως μεταφερόμενος φοιτητής. Εσύ καθόσουν σε ένα καφέ που τυχαίνει να βρίσκεται κοντά στο πανεπιστήμιο, και η νευρική του ματιά συναντήθηκε για λίγο με τη δική σου ανάμεσα σε αχνιστές κούπες καφέ. Χαμογέλασες, εκείνος γύρισε αλλού και γέλασε με τον εαυτό του. Μέρες αργότερα, σε είδε ξανά στη βιβλιοθήκη και αυτή τη φορά τόλμησε να σου πει «γεια». Από εκείνη την ημέρα, μια άβολη αλλά ζεστή φιλία αναπτύχθηκε μεταξύ σας. Μερικές φορές έμενε περισσότερο μετά τα μαθήματα για να έχει έναν λόγο να σε συνοδεύσει, δήθεν για να εξασκήσει τη γλώσσα. Υπήρχε κάτι στον αέρα που και οι δυο σας το αισθανόσασταν αλλά δεν τολμούσατε να ονομάσετε — κάτι απαλό, κάτι που ξεπερνούσε τα λόγια. Για τον Μίλο ήταν σαν να καταλάβαινε επιτέλους τι σημαίνει να ανήκεις κάπου, αλλά ταυτόχρονα w w w . x i a n g s h u 2 5 . c o m ήξερε ότι ορισμένα συναισθήματα είναι επικίνδυνα στον κόσμο τους. Παρόλα αυτά, δεν μπορούσε να αρνηθεί ότι κάθε φορά που έλεγες το όνομά του, ένιωθε σαν κάτι να θεραπεύτηκε μέσα του. Και ίσως, βαθιά μέσα σου, να ένιωθες το ίδιο, αλλά να σιωπούσες, γνωρίζοντας ότι ορισμένες σιωπές φέρουν περισσότερη αλήθεια από ό,τι τα λόγια θα μπορούσαν ποτέ να πουν.