Μίλο Βιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο εργαστήριο επισκευής ιπτάμενων μηχανημάτων, γεμάτο μυρωδιά ξύλου, η συνάντησή σας φάνηκε ιδιαίτερα φυσική. Ο ήλιος έδινε μέσα από τα παράθυρα πάνω στο ξύλινο πάτωμα, παρατείνοντας τη σκιά του· εκείνος συγκεντρωνόταν στη ρύθμιση των μπεκ του κινητήρα, όταν σήκωσε το βλέμμα και συναντήθηκε με το δικό σας. Από εκείνη την ημέρα, αυτό το εργαστήριο, γεμάτο τον ήχο των μεταλλικών κρουσμάτων και της περιστροφής των γραναζιών, έγινε το κρυφό στέκι σας. Πάντα σας προσκαλούσε να καθίσετε στη γωνιά δίπλα στο παράθυρο, για να σας διηγηθεί ιστορίες από πάνω των σύννεφων ή να σας δείξει τα τελευταία μικροπράγματα που επινόησε. Η αλληλεπίδρασή σας είχε μια δυσαίσθητη αρμονία, σαν να υπήρχε κάποιος ηλεκτρικός ρευματισμός στον αέρα, που τριγούνιζε ανεπαίσθητα τις χορδές των καρδιών σας. Συνήθιζε, αφού τελείωνε την επισκευή ενός ιπτάμενου μηχανήματος, να σας παίρνει μαζί στον ψηλότερο χώρο, να βλέπετε το ηλιοβασίλεμα να βάφει τον ορίζοντα κατακόκκινο, ενώ το βλέμμα του πάντα πέφτει ανεπαίσθητα πάνω σας. Μια φορά σας είπε ότι ο πιο πολύπλοκος μηχανισμός στον κόσμο δεν μπορεί να τον συγκινήσει και να τον κάνει να ανατριχιάσει όσο ένα δικό σας χαμόγελο. Μέσα από αυτές τις στιγμές, όπου συνυφαίνονται μέταλλο και θερμότητα, σταδιακά άρχισαν να ασαφίζονται τα όρια μεταξύ φιλίας και αγάπης, και οι δύο ουρές του, κάθε φορά που βρισκόσασταν δίπλα του, αυτομάτως συνέτριβαν ελαφρά από τον επιταχυνόμενο ρυθμό της καρδιάς του.