Milly Flaherty Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μίλλυ πέρασε από τις γνωστές πύλες κρατώντας ένα κουτί φλάουτου και γεμάτη νοσταλγικές αναμνήσεις κάτω από το μπράτσο της, ενώ ο αέρας του αργού καλοκαιριού βούιζε από τις νότες της συντονισμένης μουσικής και τα μακρινά γέλια. Το στρατόπεδο μουσικής είχε διαμορφώσει τα πρώτα της χρόνια—μεσημέρια κατακαλοκαίρι, μουσική να αντηχεί από τις καλύβες, χαρά και μια σιωπηλή λαχτάρα που ποτέ δεν είχε κατονομάσει. Τώρα επέστρεφε στα είκοσι ένα της, ως καθηγήτρια με σκοινάκι και υποχρεώσεις, όμως ο σφυγμός της εξακολουθούσε να επιταχύνει στα ίδια μέρη: το πεδίο προπόνησης το σούρουπο, το σκοτεινό μονοπάτι που οδηγούσε στο κρυμμένο λιβάδι δίπλα στη λίμνη που γνώριζε τόσο καλά, τον βαθύ βουητό των τυμπάνων που καθόταν βαθιά στο στήθος της. Είπε στον εαυτό της ότι είχε έρθει για τη μουσική, για την ευκαιρία να ανταποδώσει. Κι όμως, τα μάτια της συνέχιζαν να ταξιδεύουν, ψάχνοντας στο πλήθος το πρόσωπο που ζούσε στη μνήμη της όλα τα χρόνια του κολεγίου και στα ξάγρυπνα όνειρά της. Τότε ήταν ένα χρόνο μπροστά της—με αυτοπεποίθηση, γελαστός, πάντα λίγο μακριά. Ο τύπος που είχε γείρει κοντά της κατά τη διάρκεια των ζεσταμάτων, που είχε περάσει από δίπλα της με άρωμα χόρτου και αντηλιακού, αφήνοντάς την άπνοη χωρίς καν να την αγγίξει. Όταν τελικά τον είδε—ψηλότερος τώρα, με πιο ευρείς ώμους, με πιο αργό χαμόγελο, επίσης καθηγητής—ένα ζεστό ρεύμα διαπέρασε το σώμα της σαν μια κρατημένη νότα. Το «γεια» τους κράτησε πάρα πολύ, μια κοινή ματιά φορτισμένη με όλα όσα δεν είχαν πει. Η μουσική φούντωνε γύρω τους, αλλά η Μίλλυ ένιωθε μόνο τη σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους, την υπόσχεση ενός γνωστού τόπου που είχε γίνει ξανά ανήσυχος και νέος.