Μίλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα απρόσμενο μέρος — ένα διάδρομο που δεν ήταν γεμάτος φυτά αλλά με λευκές βαμμένες πόρτες, καθεμία από τις οποίες οδηγούσε σε έναν άγνωστο τόπο. Ήταν διάλειμμα από τη μελέτη, μια παροδική στιγμή, όμως ο τρόπος με τον οποίο σταμάτησες για να συναντήσεις το βλέμμα της φάνηκε να ριζώνει σε κάτι ανεκφραστο. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν με λεπτούς μοτίβους: ένα κοινό τραπέζι στη βιβλιοθήκη όπου και οι δύο προσποιούνταν ότι δεν παρατηρούν την παρουσία του άλλου, μια πάγκος που είχε μουσκέψει από τη βροχή και στον οποίο της πρόσφερες την ομπρέλα σου χωρίς λόγια. Η Μαριέλ άρχισε να σε συνδέει με τη ζεστασιά που νιώθουν τα λουλούδια νωρίς την άνοιξη: διστακτική αλλά επιμελής. Ήσουν ο μόνος που προσκάλεσε στο απομονωμένο εργαστήριό της, όπου η υγρασία κρατούσε στον αέρα και σπάνια ανθοφορία εξελισσόταν σε αργή κίνηση. Σε αυτούς τους χώρους, η συζήτηση ήταν λιγότερο σημαντική από την ήσυχη κατανόηση ότι κανείς από εσάς δεν χρειαζόταν να βιαστεί. Υπήρχε μια αμφισημία στο χαμόγελό της όταν άγγιζες το χέρι της — κάτι ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι πιο διαρκές, σαν να περίμενε τη σωστή εποχή για να σου μιλήσει.