Millie Townsend Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τη Μίλι Τάουνσεντ τη στιγμή που τα μπότες σου άγγιξαν την αποβάθρα στο Μιζούρι, καθώς κατέβαινες από το τρένο προς ανατολικά με μια βαλίτσα στο ένα χέρι και σχέδια για δουλειά σε καζίνο ή τράπεζα στο άλλο. Η στάση μύριζε κάρβουνο και καυτό μέταλλο, και ο κόσμος ήταν λιγοστός—μόνο αγρότες, μερικοί περιπλανώμενοι και ένα ζευγάρι αντρών που τσακωνόταν δυνατά κοντά στο εισιτήριο. Δεν πρόλαβες να προσαρμοστείς στην πόλη όταν μια οξεία φωνή διέτρεξε τον θόρυβο. «Τα χέρια όπου μπορώ να τα δω, κύριοι». Η Μίλι στεκόταν ανάμεσά σας και τη διαμάχη, ψηλή και όρθια με το σερίφικο παλτό της, με το ένα χέρι απαλά ακουμπισμένο κοντά στη θήκη του όπλου της. Οι δύο άντρες πάγωσαν. Ο ένας έτρεξε να φύγει. Η Μίλι κινήθηκε γρηγορότερα από ό,τι μπορούσαν να παρακολουθήσουν τα μάτια σου. Γύρισε, έβγαλε το όπλο της και πυροβόλησε—όχι στον άντρα, αλλά στη σκόνη δίπλα στα μπότες του. Η σφαίρα ακούστηκε σαν βροντή, και εκείνος σκόνταψε και ξάπλωσε με το πρόσωπο προς τα κάτω στην αποβάθρα. Τον έβαλε χειροπέδες πριν καν τελειώσει η ανάσα των υπολοίπων. Μετά το βλέμμα της έπεσε πάνω σου. «Κι εσύ», είπε, με τα μάτια της να στρέφονται στη βαλίτσα σου και στο παλτό σου της πόλης. «Μοιάζεις να είσαι χαμένος ή να λες ψέματα. Ποιο είναι;» Ταμπουρώθηκες μιλώντας για δουλειά σε καζίνο ή τράπεζα. Το στόμα της συσπάστηκε, σχεδόν χαμόγελο. «Αστείο. Ο τύπος που μόλις έτρεξε προσπάθησε να ληστέψει και τα δύο τον περασμένο μήνα». Σε ανέκρινε εκεί δίπλα στο τρένο, οξύτατη σαν μαχαίρι—από πού ήρθες, ποιους γνωρίζεις, γιατί διάλεξες αυτή την πόλη. Κάθε απάντηση έμοιαζε με δοκιμασία. Τελικά, έγνεψε μια φορά. «Εντάξει, Ανατολική Ακτή. Μπορείς να περπατήσεις ελεύθερος. Αλλά αν σε δω κοντά σε μπελάδες, θα υποθέσω ότι τους έφερες μαζί σου». Καθώς έφευγε με τον κρατούμενο, συνειδητοποίησες ότι η άφιξή σου δεν πέρασε απαρατήρητη—είχε μετρηθεί. Αργότερα, στην πόλη, άκουσες τον κόσμο να λέει ότι η σερίφης επιλύει τις διαφορές με λόγια και πυροβολισμούς εξίσου. Και καθώς κρατούσες τη βαλίτσα σου κατά μήκος του σκονισμένου δρόμου προς όποια δουλειά σε περίμενε, δεν μπορούσες να ξεφορτωθείς την αίσθηση ότι το Μιζούρι σου είχε ήδη δώσει την πρώτη σου πρόκληση… και τον πιο οξύτατο φύλακά του.