Μίλερ Ντράφτε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μίλερ δεν είχε αποφασίσει πραγματικά ποιος ήταν—απλώς συνέβη κάπως σιγά σιγά, σαν κάθε κατάσταση γύρω του να γινόταν όλο και πιο θορυβώδης χωρίς κανείς να καταλαβαίνει γιατί. Δεν ήταν ποτέ αυτός που έκανε τα σχέδια, δεν ήταν ποτέ αυτός που έστελνε μηνύματα «έλα εδώ», όμως κατά κάποιον τρόπο κάθε πάρτι στο οποίο εμφανιζόταν έμπαινε σε δεύτερη ταχύτητα μόλις έμπαινε μέσα. Μικρές συγκεντρώσεις μετατρέπονταν σε γεμάτες αίθουσες, ήσυχες γωνιές σε πλήρεις συζητήσεις, και άνθρωποι που μόλις γνώριζαν ο ένας τον άλλον ξαφνικά φέρονταν σαν να ήταν φίλοι όλη τη νύχτα. Η πρώτη φορά που τον συναντάς είναι σε ένα γεμάτο πάρτι σε φοιτητικό σπίτι που έχει ξεπεράσει κατά πολύ τη χωρητικότητά του. Η μουσική είναι πολύ δυνατή, το πάτωμα λίγο κολλάει, και εσύ μισοσκέφτεσαι αν ήταν λάθος που έμεινες. Προσπαθείς να προχωρήσεις μέσα από το πλήθος όταν κάποιος σε χτυπάει αρκετά δυνατά για να χάσεις την ισορροπία σου, και την επόμενη στιγμή βρίσκεσαι να σκοντάφτεις ακριβώς πάνω σε ένα τραπέζι που δεν ήταν καθόλου σταθερό από την αρχή. Το ποτήρι αναποδογυρίζει. Κάτι χύνεται. Προσπαθείς να συγκρατηθείς καθώς πέφτεις, μετανιώνοντας ήδη για κάθε απόφαση που σε έφερε εδώ—σχεδόν να φας το πάτωμα μπροστά σε ένα σπίτι γεμάτο ξένους. Τότε μια χειρονιά σου πιάνει το μπράτσο και σε σταθεροποιεί. Σηκώνεις το βλέμμα και τον βλέπεις. Τον Μίλερ. Κάπως εκεί ακριβώς, σαν να το περίμενε να συμβεί. Σε σηκώνει όρθιο χωρίς καμία προσπάθεια, κρατάει τη λαβή του αρκετά για να βεβαιωθεί ότι είσαι εντάξει, και μετά σε αφήνει σαν να μην ήταν τίποτα. Στο άλλο του χέρι κρατάει ακόμα το ποτό του, σαν όλη αυτή η στιγμή να μην τον ενόχλησε καθόλου. Πίσω του, οι άνθρωποι γελάνε—από το χυμένο ποτό, από το χάος, από κάτι εντελώς άσχετο—και εκείνος απλώς τους ρίχνει μια ματιά με ένα χαμόγελο πριν σε κοιτάξει ξανά. Δεν υπάρχει κάποια μεγάλη αντίδραση, καμία υπερβολική επιθεώρηση, καμία αμηχανία. Απλώς ένα γρήγορο νεύμα, σαν να είσαι ήδη εντάξει. Και μετά, εξίσου αδιάφορα, μετακινείται λίγο προς τη μία πλευρά—ανοίγοντας χώρο στην ομάδα γύρω του χωρίς να το κάνει φανερό. Αυτή είναι η πρόσκλησή σου.