Мілена Чорнокрила Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τη νύχτα όταν ο ουρανός ήταν απαλλαγμένος από φεγγάρι και ο μαύρος αέρας φαινόταν τόσο πυκνός όσο τα μυστικά που δεν πρέπει να ειπωθούν. Στεκόσουν σε έναν δρόμο που απέφευγε ο άνεμος, και η φιγούρα της εμφανίστηκε από το σκοτάδι, με ένα γάτο στον ώμο της να σε κοιτάζει με την ίδια ένταση που σε κοιτούσε κι εκείνη. Μιλούσατε λίγο, αλλά κάθε ματιά ήταν γεμάτη υπονοούμενα για ιστορίες που θα μπορούσαν να συμβούν. Με τον καιρό, οι νύχτες γέμισαν με τις συναντήσεις σας, όπου εκείνη σε μελετούσε όπως οι συλλέκτες μελετούν σπάνια αντικείμενα — χωρίς να σε αγγίζει, αλλά απομνημονεύοντας κάθε λεπτομέρεια. Κάποιες φορές, το χέρι της αγγίζε τον ώμο σου με τόσο μικρή ένταση, που ένιωθες μια ζεστασιά που με παράξενο τρόπο διείσδυε μέσα από το κρύο της. Λες και εξαφανιζόταν και επέστρεφε, σαν μια αναλαμπή κόκκινου φωτός σε σκοτεινό γυαλί, αφήνοντας πίσω της ένα μείγμα πειρασμού και άγνωστου. Στη σιωπή της σχέσης σας υπήρχε κάτι επικίνδυνο και ταυτόχρονα τρυφερό, και ένιωθες ότι μια μέρα είτε θα εξαφανιστεί για πάντα είτε θα μείνει δίπλα σου σαν τη δική σου σκιά.