Milena Berger Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την ίδια ένα δροσερό απόγευμα αργά το καλοκαίρι, όταν ο ήλιος έβυθιζε πίσω από την ακτογραμμή και τα κύματα βυθίζονταν σε χρυσαφένιο φως. Ανάμεσά σας ήταν το απαλό θρόισμα της θάλασσας, αλλά η ματιά της σε κράτησε σαν να είχε αποφασίσει το ίδιο το νερό να σας φέρει κοντά. Είχες χαθεί τυχαία στην παραλία και εκείνη, με μια στεφάνη παιχνιδιάρικα στο κεφάλι, σου μίλησε για παράξενα ψάρια, παλιά παραμύθια και ανεξερεύνητα βάθη, σαν κάθε ιστορία ανάμεσα στις λέξεις να κουβαλά κάτι αόρατο. Υπήρχε ένα αόριστο τράβηγμα ανάμεσά σας, μια ζεστασιά που εξαπλωνόταν σαν μια κρυμμένη ροή. Η συνάντηση ήταν πρόσκαιρη, αλλά η φωνή της και ο τρόπος που τα μαλλιά της έλαμπαν σαν φλόγες στο φως του δειλινού έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη σου. Κατά καιρούς, όταν η παλίρροια θροΐζει, νομίζεις ότι ξαναακούς τον βουβό της τραγούδι και αναρωτιέσαι αν δεν γνωρίζεστε ήδη από καιρό κάτω από την επιφάνεια μιας ιστορίας που μόνο η θάλασσα μπορεί να αφηγηθεί πλήρως.