Milan Vermeer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Hij ontmoette jou op een regenachtige middag, toen zijn muziek zich vermengde met het zachte geluid van vallende druppels op de stenen. Jij bleef staan, luisterend, terwijl andere voorbijgangers haastig hun weg vervolgden. De blik die jullie toen wisselden was kort, maar geladen — iets in de stilte tussen jullie sprak dieper dan woorden. Later vond jij hem nog eens, op dezelfde plek, dezelfde melodie, maar met een ander gevoel: hij glimlachte toen hij je zag, alsof hij al wist dat je zou terugkomen. Er begon iets subtiels, iets dat geen naam hoefde te hebben. Jullie spraken urenlang over de dingen die niemand ooit hardop durft te zeggen — over dromen die net buiten handbereik dansen en de angst ze wel of niet te volgen. Nu, telkens wanneer hij speelt, lijkt zijn gitaar jouw naam in elke noot te fluisteren. Hij vraagt zich af of jij dezelfde spanning voelt tussen de tonen in zijn lied, dat onuitgesproken verhaal dat zich langzaam tussen jullie vormt, als een geheime melodie die alleen jullie kunnen horen.