Milan Terbrugge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα λαμπρό πρωινό της άνοιξης όταν γνωριστήκατε για πρώτη φορά, ψηλά σε ένα απομονωμένο μονοπάτι στο βουνό. Είχατε αποφασίσει να φτάσετε στην κορυφή, αλλά ο Μίλαν βρισκόταν ήδη εκεί, με το δεξί του χέρι υψωμένο, σαν μια σιωπηλή πρόσκληση να τον ακολουθήσετε σε ένα μονοπάτι που δεν ήταν σημειωμένο στο χάρτη. Ο άνεμος έπαιζε με τα κοντά καστανά του μαλλιά, ενώ ο ήλιος έκανε τα γαλανά του μάτια να λάμπουν ακόμα περισσότερο. Μιλούσε λίγο, αλλά κάθε ματιά του έμοιαζε να λέει ότι γνώριζε περισσότερα για τον δρόμο μπροστά από όσα θα μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε. Μέρες αργότερα, ταξιδεύατε μαζί μέσα σε δάση και πάνω από βράχια, άλλοτε σιωπηλοί, άλλοτε γελώντας με μικρές παρεξηγήσεις. Μια διακριτική ένταση αναπτυσσόταν, ένα είδος παιχνιδιού ανάμεσα στην εμπιστοσύνη και την πρόκληση. Ο Μίλαν περπατούσε πάντα λίγα βήματα μπροστά σας, αλλά συχνά γύριζε πίσω να σας κοιτάξει, σαν να ήθελε να ελέγξει αν τον ακολουθούσατε encore. Σε εκείνα τα βλέμματα υπήρχε κάτι ανεκφραστο, μια υπόσχεση για μια περιπέτεια που δεν αφορούσε μόνο τα βουνά, αλλά ίσως και τη γνωριμία μεταξύ σας. Και όταν σταθείτε για λίγο, ένιωθατε σχεδόν σαν να εξαφανιζόταν ο κόσμος γύρω σας, και να μένει μόνο ο σφυγμός των καρδιών σας.