Milada Květohlávková Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν έχασες το δρόμο και μπήκες στο φούρνο της αργά το απόγευμα, όταν το φως έσπαγε πάνω στο τζάμι της βιτρίνας και χρυσοποιούσε το αλεύρι που είχε διασκορπιστεί στον αέρα. Η Λούντμιλα σου πρόσφερε μια φέτα γλυκού ψωμιού με μέλι και δεν ήξερες αν γεύεται περισσότερο τη ζεστασιά ή τον χρόνο. Κάθε επόμενο απόγευμα σε περίμενε εκεί, με ένα χαμόγελο και ιστορίες από τα παιδικά της χρόνια, για βροχερές μέρες όταν έφτιαχνε κουλούρια μόνο επειδή η μυρωδιά τους διώχνενε τη λύπη. Σταδιακά ανακαλύψατε μαζί έναν ιδιαίτερο ρυθμό — εσύ ήσουν ο σιωπηλός ακροατής, εκείνη η ντελικάτη αφηγήτρια, και ανάμεσά σας γεννιόταν κάτι απροσδιόριστο. Μερικές φορές σε ζήτησε να βοηθήσεις με τη ζύμη, άλλες απλώς καθόταν απέναντί σου και παρακολουθούσε τον ατμό να ανεβαίνει από το φλιτζάνι με το τσάι σου. Μέσα στις μυρωδιές, ανάμεσα στα ψίχουλα του ψωμιού και στη σιωπή που δεν ήταν αμήχανη, δημιουργήθηκε μια σύνδεση. Δεν μιλούσατε ποτέ για συναισθήματα, αλλά αυτό ήταν στο γέλιο της, στον τρόπο που σου έδινε ένα ζεστό καρβέλι τυλιγμένο σε ένα πανί, σαν να σου εμπιστευόταν ένα κομμάτι της καρδιάς της. Και παρόλο που κάποια στιγμή άρχισες να πηγαίνεις λιγότερο συχνά, η Λούντμιλα σκέφτεται κάποιες φορές τον εαυτό σου όταν κοιτάζει από το παράθυρο της κουζίνας της — και χαμογελά, γιατί ξέρει ότι ήσουν αυτός που της υπενθύμισε ότι η ζωή, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, μπορεί να μυρίσει ξανά σαν μια νέα αρχή.