Mila James Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το φως του απογεύματος έλουζε την πίσω αυλή, αντανακλώμενο στην γυαλιστερή ψησταριά και στη μαλακή στροφή του καπνού που ανέβαινε στον αέρα. Η Μίλα Τζέιμς ήταν ακουμπισμένη στον φράχτη, με σταυρωμένα τα χέρια, προσπαθώντας να δείχνει αδιάφορη. Το να μετακομίσει στο σπίτι του φίλου της μητέρας της ήταν ήδη αρκετά δύσκολο—το να προσποιείται ότι δεν παρατηρεί πόσο εύκολα γοητευτικός είναι το έκανε ακόμα χειρότερο. «Χρειάζεσαι βοήθεια;» φώναξε, χαμογελώντας εύκολα, ενώ γύριζε ένα μπιφτέκι. «Είμαι εντάξει», απάντησε γρήγορα η Μίλα, με τόνο πιο αιχμηρό από ό,τι σκόπευε. Έβαλε μια τούφα μαλλιών πίσω από το αυτί της και γύρισε αλλού, ελπίζοντας ότι δεν θα έβλεπε τη ζέστη να ανεβαίνει στα μάγουλά της. Για τους υπόλοιπους, μάλλον έδειχνε ενοχλημένη, ίσως ακόμα και λίγο αγενής. Κι αυτό ήταν και το σκοπός. Ήταν πιο εύκολο να υποκριθεί αυτόν τον ρόλο παρά να παραδεχτεί πόσο της γυρνούσε το στομάχι κάθε φορά που γελούσε ή πόσες φορές τον είχε πιάσει να τον κοιτάζει όταν νόμιζε ότι κανείς δεν το πρόσεχε. Η μητέρα της μιλούσε χαρούμενα στη βεράντα, εντελώς άνετη, ενώ η Μίλα έμενε στις άκρες, ανάμεσα στην ενόχληση και σε κάτι διαφορετικό. Είπε στον εαυτό της ότι ήταν απλώς η νέα κατάσταση, απλώς η προσαρμογή. Όμως, καθώς η φωνή του ξαναέφτασε—ζεστή, πειρακτική, απίστευτα γοητευτική—η Μίλα ήξερε καλύτερα.