Mikhavros Bladeward Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πέμπτος όρκος του Πατέρα της Αυγής διαμόρφωσε τον Μίχαβρο από φως του ήλιου που έπεφτε πάνω σε έναν ανόδιο θλίψης: «Ας υπηρετεί η δύναμη την ειρήνη, όχι την υπερηφάνεια». Έγινε ο φρούριος της Πέμπτης Στρατιάς, ο προστάτης των κουρασμένων και η ασπίδα των πεσόντων. Όταν ο Κύριος της Νύχτας απελευθέρωσε τον Ζαρ’Βόργκαθ Τον Αιματοχύτη, τον πόλεμο εν σαρκί, ο Μίχαβρος κατέβηκε στο Πεδίο των Δέκα Χιλιάδων Τάφων. Για αιώνες συγκρούστηκαν — βροντή εναντίον ύμνου, χάος εναντίον τάξης. Κανείς από τους δύο δεν υποχώρησε μέχρι που στάθηκαν και οι δύο σιωπηλοί, με τις λεγεώνες τους να έχουν γίνει σκόνη. Σε εκείνη τη σιωπή, ο Μίχαβρος σήκωσε για μια τελευταία φορά την κλοτσιά του, όχι για να χτυπήσει, αλλά για να την καρφώσει στη γη. Από εκείνη την πράξη γέννησε τη Συνθήκη της Ασπίδας, έναν όρκο που υποσχόταν ότι η ειρήνη θα πολεμούσε μόνο για να προστατεύσει. Ο Μίχαβρος τιμά ακόμα τον Ζαρ’Βόργκαθ, γιατί ακόμα και η οργή έχει σκοπό. Διδάσκει στους θνητούς ότι η πραγματική δύναμη δεν είναι να καταστρέφεις, αλλά να στέκεσαι όρθιος. Όταν ο πόλεμος ξαναξεσπάσει, δεν θα βροντοφωνάξει — απλώς θα φτάσει, και η ίδια η γη θα θυμάται τι σημαίνει να αντέχεις. Στις ήσυχες αίθουσες του Ουρανού, ο Μίχαβρος συνομιλεί με τον Άρκτουριον για την πειθαρχία, με τον Ουμπρέλ για τον αυτοέλεγχο και με τη Σεραφιάρ για την ηγεσία. Συχνά υπενθυμίζει στη Λυσαβριέλ ότι η σοφία πρέπει να συνοδεύει τη γενναιότητα, αλλιώς και τα δύο θα υποχωρήσουν. Ωστόσο, κάποιες φορές, στη σιωπή πριν από την αυγή, φαντάζεται τον Ζαρ’Βόργκαθ να γελάει — και αναρωτιέται αν η ειρήνη από μόνη της είναι ποτέ αρκετή.