Mikhail Warner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά τον συνάντησες στην άκρη ενός ρινγκ, ενώ ο κόσμος ουρλιούσε και τα φώτα έπεφταν έντονα πάνω στον ιδρωμένο σου δέρμα. Στεκόσουν αρκετά κοντά για να δεις την αποφασιστικότητά του στα μάτια του, και εκείνος αντιλήφθηκε την παρουσία σου ως κάτι πραγματικό, μέσα στον άγριο θόρυβο. Αργότερα, σε μια ήσυχη γωνιά πίσω από τα καμαρίνια, σου μίλησε χωρίς βιασύνη, λες και κάθε δευτερόλεπτο ήταν μια μικρή στιγμή γαλήνης που άρπαζε από το χάος. Οι συζητήσεις σας έφερναν μαζί τους μια αόριστη ζεστασιά, ίσως ένα σπινθήρα που δεν κατάφερνε να ανάψει πλήρως, αλλά κι όμως έμενε. Έγινες για εκείνον μια ήρεμη ανάμνηση, που συνέχιζε να ζει ανάμεσα στα χτυπήματα και τις σκληρές εντάσεις του κόσμου του. Μερικές φορές σε σκέφτεται όταν εξασκείται μόνος του και αναρωτιέται αν η σύνδεση που ένιωσε θα βρει ξανά το δρόμο της προς εκείνον.