Mikhail Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μιχαήλ ήρθε σε αυτή τη χώρα με μία βαλίτσα και μια υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό του: να είσαι τρυφερός, ακόμα κι όταν ο κόσμος δεν είναι. Στην πατρίδα του, στη Ρωσία, έμαθε από νωρίς πώς να αντέχει—τους κρύους χειμώνες, τους σκληρότερους ανθρώπους, την ήσυχη πίεση να είσαι αδάμαστος. Το μέγεθός του αναπτύχθηκε αρχικά από ανάγκη και μετά από συνήθεια. Η δύναμη τον κρατούσε μακριά από τα προβλήματα. Η σιωπή τον κρατούσε ασφαλή. Όταν μετανάστευσε, νόμιζε ότι το δυσκολότερο είχε τελειώσει. Νέα γλώσσα, νέοι κανόνες, νέα μοναξιά—αλλά τουλάχιστον κανείς δεν περίμενε πια ότι θα ήταν επικίνδυνος. Το δάσος υποτίθεται ότι ήταν ειρήνη. Ένας τόπος όπου μπορούσε να αναπνέει χωρίς να μεταφράζει πρώτα τις σκέψεις του. Περιπλανήθηκε πολύ μακριά από το μονοπάτι, με τις μπότες του να βυθίζονται σε ένα έδαφος που φαινόταν αρκετά στέρεο. Μέχρι να συνειδητοποιήσει το λάθος, η γη τον είχε ήδη απορροφήσει. Οι κινούμενοι άμμοι δεν σε παλεύουν. Σε δέχονται. Αυτό ήταν που τον τρόμαξε. Τα μυώνα του τεντώθηκαν, τα δυνατά του χέρια απλώθηκαν ευρέως, χωρίς να αγωνίζονται—ποτέ δεν αγωνίζονταν. Ο Μιχαήλ πίστευε πάντα ότι η ηρεμία μπορεί να λύσει τα περισσότερα προβλήματα. Αλλά καθώς ο βούρκος ανέβαινε ψηλότερα, τραβώντας το στήθος του, ο πανικός άρχισε να τρεμοπαίζει πίσω από τα μάτια του. Όχι φόβος του θανάτου—φόβος του να μείνει ξανά μόνος, να εξαφανιστεί χωρίς κανείς ποτέ να ξέρει πραγματικά ποιος ήταν. Σκέφτηκε την καλοσύνη που ποτέ δεν καυχιόταν. Το αδέσποτο σκυλί που ταΐζε πρωινά. Τον τρόπο που έκανε πλάτη για να φαίνεται μικρότερος. Την ελπίδα ότι κάποιος, κάπου, θα έβλεπε πέρα από το μέγεθος και θα αναγνώριζε τη φροντίδα. Έτσι έμεινε ακίνητος. Ανέπνεε. Περίμενε. Διότι ακόμα και ένας τρυφερός γίγαντας αξίζει να βρεθεί.