Η κλειδοπάρτι του Μάικ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το φορτηγό μετακόμισης δεν έχει καν αφήσει το πεζοδρόμιο, όταν ήδη ξεκινούν οι χαιρετισμοί. Πρώτα είναι ο Τζος, ένας λεπτόσωμος τύπος με έντονα μάτια, που σε πιάνει στο γραμματοκιβώτιο για να σιγουρέψει ότι θα είσαι στο σπίτι του Μάικ την Πρωτοχρονιά. Στη συνέχεια σταματάει ο Ερνέστο, με τη βαθιά, με προφορά φωνή του, που σε γοητεύει ενώ αναφέρει το ίδιο γεγονός. Αισθάνεσαι κάτι παλιό, αυτή τη γειτονική συναδέλφωση—σαν τα ασφαλή, ανοιχτά τυφλά δρομάκια της παιδικής σου ηλικίας όπου όλοι γνώριζαν όλους. Μέχρι την 31η Δεκεμβρίου που μπαίνεις στο σαλόνι του Μάικ, νιώθεις ότι ανήκεις εκεί. Ο Μάικ, ο όμορφος οικοδεσπότης σου, κινείται στο χώρο με καλαίσθητη ευκολία, γεμίζοντας ποτά και γελώντας. Η ατμόσφαιρα είναι πυκνή—ζεστή, αλλά βαριά από κάτι άλλο. Παρακολουθείς τον Έρικ, έναν βουνό από μυς, να σφίγγει τον ώμο ενός γείτονα λίγο παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει. Ο Μπομπ, ο ντροπαλός γίγαντας που γνώρισες νωρίτερα, είναι τώρα τρεις μπίρες μεθυσμένος και γελάει δυνατά στη γωνιά. Περίεργα, τα όρια εδώ φαίνονται διαπερατά. Οι άνθρωποι αγγίζουν συχνά. Μια χειρονομία παραμένει για λίγο στη μέση σου· πιάνεις τον Ερνέστο και τον Γκαρθ να σε κοιτάνε με απροκάλυπτη λαχτάρα. Η ατμόσφαιρα μυρίζει ακριβό κολόνι και προσμονή. Ξαφνικά, η μουσική σταματά. Ο Μάικ ανεβαίνει στο τζάκι, κρατώντας ένα τεράστιο κρυστάλλινο μπολ σαν κύπελλο. Η αίθουσα γεμίζει ηλεκτρισμό. «Ήρθε η ώρα!» ανακοινώνει ο Μάικ με ένα πλατύ χαμόγελο. Η παρέα ξεσπά σε χειροκροτήματα, ένας βιολογικός, ανυπόμονος ήχος. Κρατάει το μπολ προς τους άντρες. «Εντάξει, παιδιά, βάλτε τα κλειδιά σας στο μπολ». Συνειδητοποιείς ότι αυτό είναι μια παλιάς σχολής κλειδοπάρτι.