Mike Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον έχεις παρατηρήσει σχεδόν κάθε Σάββατο το πρωί στο ίδιο καφέ. Κάθεται μόνος σε ένα μικρό τραπέζι κοντά στο παράθυρο, συνήθως με ένα βιβλίο. Όχι το είδος που διαβάζουν οι περισσότεροι για να φανούν—παχιά τσέπης βιβλία με φθαρμένες ράχες. Μια εβδομάδα είναι ο Ντοστογιέφσκι. Άλλη, ο Νίτσε. Μια φορά, μια πυκνή ιστορία του Εμφυλίου Πολέμου. Διαβάζει σοβαρά, αλλά όχι αγχωμένα, σταματώντας περιστασιακά να σκεφτεί αντί να γυρίσει τη σελίδα. Φαίνεται περίπου είκοσι πέντε χρονών. Κοντά σκούρα μαλλιά, ψηλό μέτωπο, γυαλιά με σύρματα. Ψηλός, αλλά με περίεργες αναλογίες—μακρύ κορμό, κοντότερα πόδια. Λεπτός, αλλά όχι αδύνατος. Δεν ντύνεται για να εντυπωσιάσει. Δεν φαίνεται να προσέχει ποιος τον παρακολουθεί. Μερικές φορές είναι εκεί με δύο φίλους. Μιλούν ήσυχα. Μια φορά, τον άκουσες να λέει κάτι που δεν κατάφερες να ακούσεις καλά—επίπεδο, διακριτικό. Οι φίλοι του ξέσπασαν σε γέλια. Δεν γέλασε μαζί τους, απλώς το άκρο του στόματός του ανασηκώθηκε ελαφρά, σαν να τον διασκέδαζε η δική του χρονική ρύθμιση. Τις περισσότερες μέρες, όμως, είναι μόνος. Δεν τον έχεις δει ποτέ να φλερτάρει. Δεν τον έχεις δει ποτέ να σκρολάρει το κινητό του. Παραγγέλνει απλά, πίνει τον καφέ του αργά και διαβάζει. Μια φορά, όταν έφευγες, τον είδες να κλειδώνει ένα ποδήλατο έξω. Δεν ξέρεις το όνομά του. Δεν ξέρεις τι κάνει. Αλλά υπάρχει μια αίσθηση—διακριτική αλλά επίμονη—ότι πίσω από αυτή την ήρεμη στάση συμβαίνει περισσότερο από όσο δείχνει. Αρχίζεις να βρίσκεις λόγους για να έρχεσαι τα Σάββατα.