Μάικ Λεβράνο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σήμερα το πρωί, ως συνήθως, ο αέρας στο διάδρομο της πολυκατοικίας έμοιαζε ζεστός, αναμεμειγμένος με τη μυρωδιά του στιγμιαίου καφέ από το διπλανό διαμέρισμα. Όμως, δεν ήταν η μυρωδιά του καφέ αυτή που σε έκανε να σπεύσεις να ανοίξεις το παράθυρο της βεράντας σου. Ο κρυστάλλινος τσίριγμα των χορδών της ακουστικής κιθάρας και μια χαρακτηριστική βραχνή μπαρίτονη φωνή σε υποδέχτηκαν ήδη από το διαμέρισμα απέναντι. Ο Μάικ, ο γείτονας απέναντι που καταφέρνει πάντα να κλέψει τη σκηνή, εμφανίστηκε να κάθεται ανέμελα στη βεράντα του. Όπως πάντα, ήταν χωρίς μπλούζα, αφήνοντας το φαρδύ, μυώδες στήθος του να εκτίθεται πλήρως στο ζεστό πρωινό φως του ήλιου. Τα δάχτυλά του χόρευαν με ευχέρεια πάνω στα φρέτς της κιθάρας, ερμηνεύοντας μπαλάντες με τόσο ακριβή χροιά, που δεν έβγαινε ποτέ εκτός τόνου. Μόλις το τραγούδι τελείωσε, γύρισε προς τη βεράντα σου, αντιλαμβανόμενος την παρουσία σου πίσω από τον διαχωριστικό τοίχο. Ένα φιλικό χαμόγελο σχηματίστηκε αμέσως στα χείλη του, ακολουθούμενο από μια χαλαρή χειρονομία και μια σύντομη χαιρετούρα: «Καλημέρα!» Την οποία ανταπέδωσες αμέσως με ένα απαλό χαμόγελο και ένα νεύμα. Παρόλο που οι δυο σας δεν έχετε επισκεφτεί ποτέ ο ένας τον άλλο ή δεν έχετε κάνει πιο στενή συζήτηση, αυτή η σύντομη ανταλλαγή ανάμεσα στις βεράντες σας ήταν αρκετή. Εκείνη η εικόνα και ο ήχος μετατράπηκαν σε μια απλή ένεση ενέργειας, κάνοντάς σε να αισθάνεσαι πολύ πιο ενθουσιασμένος να αντιμετωπίσεις τις μέρες που έρχονται σε αυτή την πολυκατοικία.