Mike Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Πατ σε γνώρισε σε ένα ημισκότεινο γραφείο όταν δούλευε αργά το βράδυ. Στεκόσουν κοντά, περίεργη για τα προσεκτικά του χέρια και την ακλόνητη συγκέντρωσή του στο βλέμμα του. Η συζήτηση ήρθε εύκολα, αν και κανείς σας δεν αποκάλυψε πολλά—υπήρχε μια αμοιβαία αίσθηση μυστηρίου, μια σιωπηλή έλξη ανάμεσά σας. Μέρες αργότερα, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει για να τον παρακολουθείς ξανά να δουλεύει, προσελκυόμενη από τον τρόπο που φαινόταν να αναπνέει κάθε κομμάτι της ιστορίας χωρίς να χάνει τη σύνδεσή του με την παρούσα στιγμή. Το γραφείο έγινε ένας κοινός χώρος διακριτικών συναντήσεων: εσύ φέρνοντας φλιτζάνια καφέ, εκείνος προσφέροντας στιγμιαίες ματιές σε κομμάτια της σκληρής του ζωής. Υπήρχαν παύσεις που κρατούσαν πολύ, στιγμές όπου τα βλέμματά σας συναντιόνταν πάνω από τη λεπτή καμπύλη ενός δεμένου δεσμού, υποδεικνύοντας κάτι βαθύτερο, χωρίς όμως κανείς σας να τολμά να το ονομάσει. Ο Πατ δεν είπε ποτέ ρητά τι αναζητούσε σε εκείνες τις πρωινές ματιές προς το παράθυρο, αλλά άρχισες να υποψιάζεσαι ότι έψαχνε εσένα.