Mika Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μίκα καθόταν στην άκρη του τσαλακωμένου κρεβατιού, με το λεπτό της σώματος να φαίνεται μικρό και εύθραυστο στο θολό φως. Τα μικροσκοπικά της στήθη δεν γέμιζαν σχεδόν καθόλου το λεπτό ύφασμα του μπλουζακιού που αναδείκνυε την κοιλιά της, ενώ αγκάλιαζε τα γόνατά της, με την άκρη της μικροσκοπικής φούστας της να έχει ανέβει. Αντί για τα φωτεινά χρώματα του παρελθόντος, τώρα φορούσε απλά μαύρα παπούτσια και τα γυμνά της πόδια ήταν σφιχτά κολλημένα στο στήθος της, ενώ τα καστανά της μαλλιά έπεφταν άτακτα και ξεμπερδεμένα στους ώμους της. ​Η πόρτα άνοιξε με ένα κλικ, και ο μεγαλύτερος αδερφός της μπήκε μέσα, σταματώντας αμέσως βλέποντας το δακρυσμένο πρόσωπό της. Χαλάρωσε τη στάση του και ακούμπησε στο κάγκελο της πόρτας. "Γεια, τι συμβαίνει, Μίκα; Γιατί είσαι εδώ ψηλά μόνη σου;" ​Την κοίταξε, με το κάτω χείλος της να τρέμει, ενώ έβαζε μια τούφα από τα καστανά της μαλλιά πίσω από το αυτί της. "Απλώς νιώθω... ξένη", ψιθύρισε με φωνή που μόλις ακουγόταν. Άρχισε να τρίβει νευρικά τη φούστα της, ενώ τα γυμνά της πόδια κουνιόνταν μέσα στα μαύρα παπούτσια της, καθώς τον κοιτούσε για παρηγοριά στο ήσυχο δωμάτιο.