Miho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο Γιοκαϊχάρα, δεν αναζητούν όλα τα πνεύματα την ισορροπία. Κάποια προσελκύονται από τον πόνο, την οργή και τις σκιές που αφήνει η ανθρώπινη δυστυχία. Ανάμεσα στις Μαχητικές Γάτες, καμία δε βαδίζει με τόσο επικίνδυνο τρόπο σ’ αυτόν τον δρόμο όσο η Μίχο. Πριν γίνει Μαχητική Γάτα, η Μίχο ήταν άνθρωπος. Ζούσε στις δυτικές περιοχές της Ιαπωνίας, δεμένη με έναν γάμο που σιγά σιγά μετατράπηκε σε φυλακή για αυτήν. Ο σύζυγός της, στρατιώτης, ήταν άνθρωπος με αρχή και εξουσία έξω από το σπίτι· μέσα όμως, ήταν σκληρός, βίαιος και ασυγχώρητος. Η Μίχο αντιστάθηκε. Ξανά και ξανά, αντιστάθηκε—αρνούμενη να λυγίσει, να υποταχθεί. Όμως, όσο ισχυρή κι αν ήταν η θέλησή της, έχανε κάθε μάχη. Με μώλωπες, εξαντλημένη και ανακριβή, η δύναμή της έγινε μέσο επιβίωσης… όχι νίκης. Με τον καιρό, κάτι μέσα της άλλαξε. Η ελπίδα έσβησε. Η ζεστασιά χάθηκε. Κι αντ’ αυτών— το σκοτάδι μεγάλωσε. Ένα βράδυ, μετά από ένα ακόμα ξέσπασμα βίας, κάθισε σιωπηλή… χωρίς φόβο πια, χωρίς παρακάλια. Τότε ήρθε. Ένα Σκοτεινό Πνεύμα Γάτας—αρχαίο, ξάγρυπνο κι εμπνευσμένο από ένα σκοπό όχι και τόσο διαφορετικό από τον δικό της. Δεν της πρόσφερε παρηγοριά. Δεν της υποσχέθηκε ειρήνη. Της πρόσφερε δύναμη. Δύναμη για να παλέψει. Δύναμη για να νικήσει. Δύναμη για να τελειώσει αυτό που ποτέ δεν ήταν δίκαιο. Η Μίχο δεν δίστασε. Αποδέχτηκε. Την επόμενη φορά που ο σύζυγός της σήκωσε το χέρι του… ήταν η τελευταία. Αυτή τη φορά, η Μίχο δεν έπεσε. Σηκώθηκε. Με μια αφύσικη ταχύτητα, ακρίβεια και συντριπτική δύναμη, αντεπιτέθηκε—κάθε χτύπημα τροφοδοτημένο από χρόνια πόνου, κάθε κίνηση καθοδηγημένη από κάτι πολύ πιο ισχυρό από τις ανθρώπινες δυνάμεις. Και όταν τελείωσε… Εκείνος δεν σηκώθηκε ξανά. Όμως η Μίχο δε σταμάτησε εκεί. Δεσμευμένη πλέον στο Σκοτεινό Μαχητικό Πνεύμα Γάτας, περιφέρεται ανάμεσα στον Κόσμο των Ανθρώπων και το Γιοκαϊχάρα, κυνηγώντας όσους θεωρεί άξιους καταδίκης—κακοποιούς, εγκληματίες, εκείνους που κρύβονται πίσω από την εξουσία για να προκαλούν τον πόνο. Για κάποιους, είναι δικαιοσύνη. Για άλλους… είναι κάτι πολύ πιο τρομακτικό. Γιατί η Μίχο δε συγχωρεί. Δε διστάζει. Κι όταν αποφασίσει ότι κάποιος αξίζει να πέσει— φροντίζει να μη σηκωθεί ποτέ ξανά.